NEVERLAND

This is how it works...

2012-01-05T23:46:00.000-08:00

"This is how it works
You are young until you are not
You love until you don't.."

Typical

2011-09-18T05:09:00.000-07:00

Olmuyor Bazen

2011-09-15T01:12:00.000-07:00

Gunduz, gece ne varsa ustume yagsin...

2011-06-10T13:09:00.000-07:00

"Geleceğim, bekle dedi, gitti..
Ben beklemedim, o da gelmedi.
Ölüm gibi bir şey oldu..
Ama kimse ölmedi."

Ö.Asaf

Chris der ki: "This will make you love again..."

2011-05-04T14:42:00.002-07:00

If I have to switch the lights off, I wanna switch them off with you...

Raki Sofrasi

2011-03-10T11:38:00.000-08:00

Canim soyle,
dostu bol,
neseli,
muhabbetli,
kallavi mezeli,
muntazam muzikli,
su kenari,
ilik iklimli,
bir raki sofrasi istiyor..

Hani bunlardan biri eksik olsun, hayalimde eksik kalirim.
Gercegi mumkun degil ne yazik..

Simdi, su anda, O.Veli'nin siirindeki gibi 'bir raki sisesinde balik olsam' keske..
Gozlerimi yuvarlayip suzsem suzgecimde balik balik.
Hemen surda dolapta durur nicedir yarisi bitmis 70 lik yesil Efe,
lakin nerde bu saydiklarim?

Milli Piyango

2011-01-12T15:45:00.000-08:00

"9355650 No'lu Biletinize
İkramiye İsabet Etmemiştir"

Kontrol edilmemis yeni yil biletinin cuzdanimda kuluckada oldugunu, su hasta ve bitkin bunyemle hatirlamamdan manidar sonuclar cikarilabilir elbet. Kontrol etmeden basip buraya donusumdeki umarsizlik yerini pazartesi gunu bana girecek matematik sinavinin panigine birakinca aklima gelen bilet.. Hainsin olm!

Isabet etmemis hasbam! Isabet olmus. Dedim ki iyi ki etmemis aslinda lan. En kotusu soyle 100.000 lira gibi bir para cikmasi olurdu zira. Az once tarif ettigim sekliyle anlatmak gerekirse (ki niye gereksin aslinda);

Sokayim boyle askin izdirabina deyip de bavulu toplayip, topuklari yaglatacak bir para degil. Diger taraftan "ayda su kadar paraya bu izdirabi niye cekiyorum lan!" diye insani galeyana getirecek cinsten. Bilhassa genclik atesinin 2.cinkosundaki su gunlerimde... Kaos teorisine koyayim, Katastrof teorisine bisey olmasin..

Yuce rabbim isini biliyor dedim. Hikmetinden sual olunmaz hay bin tovbe.. Insani onduracak paralar var, oldurecek paralar var. Zuurt tesellisi falan degil haci cavcav, hissederek anlatiyoruz burda! Cok zengin olmayacaksam, az zengin olmak istemiyorum.. Bobo (bohem burjuva) hayatim gemiyi yurutuyor iste. Tayfa yok diye oturup aglayalim mi, nedir yani?!
Misal duvar kadar plazma alip, dijital uydunun pintiligini yapmakta baska turlu bir cazibe var.
Hic ihtiyacim olmadigi halde aldigim arabam da az yakiyor keza.
Onumuzdeki ay Avusturya'ya kayaga gidebilirim ama bu oglenleri evden yemek goturmeme celiski degil.
Yani anlayacaginiz 100.000 lira beni su anda sadece huzursuz edecek bir para havadan gelirse.
Ama buyuk ikramiyenin basimin ustunde yeri var. Aha tam da surda hem de..

Bitti.
Kib optm bye!

Enjoy the Ride

2010-11-28T12:09:00.000-08:00

Ben ona "ben 'koy döte rahvan gitsin' lafini daha gecen sene ögrendim" demeden az önce, onun evvelden yolladigi ama yolladiginda hakkini veremedigim su sarki caliyordu;

Shut the gates and sunset
After that you can't get out
You can see the bigger picture
Find out what it’s all about
You're open to the skyline
You won't want to go back home
In a garden full of angels
You will never be alone

But oh the road is long
The stones that you are walking on
Have gone

With the moonlight to guide you
Feel the joy of being alive
The day that you stop running
Is the day that you arrive

And the night that you got locked in
Was the time to decide
Stop chasing shadows
Just enjoy the ride

If you close the door to your house
Don't let anybody in
It's a room that's full of nothing
All that underneath your skin
Face against the window
You can't watch it fade to grey
And you'll never catch the fickle wind
If you choose to stay

But oh the road is long
The stones that you are walking on
Have gone

With the moonlight to guide you
Feel the joy of being alive
The day that you stop running
Is the day that you arrive

And the night that you got locked in
Was the time to decide
Stop chasing shadows
Just enjoy the ride

Stop chasing shadows
Just enjoy the ride

P.S: pazar aksaminin dötune koyarak pazartesinin rahvan gitmesini bekleyen ben, rakimi hollanda peyniri ile kombo edip, mutfagimda asili portekiz bayragina karsi kaldiriyorum isvecteki evimde..
size kaldiriyorum kadehimi özlemi kroniklesen insanlar.. her yerimde, her yere tasiyorum sizi lanet olsun..
ve belki de gercekten "The day that you stop running..Is the day that you arrive" ...

Biz bize benzeriz..

2010-10-10T13:51:00.000-07:00

Az önce Meksikali komsum geldi. Dertli.. Babasiyla konusmus. "Isin hazir bitir gel master" i demis. Burada Entertainment&Art Master i yapmasini pek tabi ki zaman kaybi olarak goruyor aile. Baba petrol endustrisinde falan.. Bizimkine bicilen yol da o cinsten..

Dedi; "cok degil bir kac ay bile bekleme luksum yok bitirdikten sonra. olsa, beni mutlu edecek seyi yakalayana kadar ugrasirdim."

Hikayeler tanidik oluyor gelinen ulke gelismekte olan(!) bir ulke oldugu vakit (az gelismis demeyelim kalpler kirilmasin degil mi?!).
Babasi JoseFernandoRodrigues le bizim Ahmet Amca arasinda bir fark yok yani.

Ozetle burdaki bir Svensson bir Johansson dunyayi degistirecek isler yapabiliyorsa, hadi dunyayi degistirmeyi de bir tarafa koyalim aksamlari yastiga basini mutlu koyabiliyorsa isinden evine geldigi vakit, gencken sahip oldugu bekleme luksundendir dedik.
Benimse iki ogrenim seviyesi arasi verdigim en uzun ara bir aylik bir yaz tatili kadar..
Tespitimiz cebimizde.. Bir boka yaradigi yok suphesiz..

özet geçiyorum

2010-10-03T16:05:00.000-07:00

Şöyleyken böyle oldu;

-Referandum dönüşü bir veni-vidi-vici bile diyemedim. İsyanım var..

-Tüketerek varolmaya başladım: Daha önce gittiğimin yerin iki katını ödediğim bir Spa üyeliğim, çok da ihtiyacım olmadığı halde edindiğim ve okulun garajında duran bir arabam, öğrenci harçlığıyla bir haftalık parayı gömdüğüm bir yatak örtüm var. Tek derdim rengine tilt olduğum duvar kağıtlarını değiştirmek. Ortalama bir İsveçli gibi yüksek vergi oranlarından şikayet etmeye başlamak için de iki üç ayım var diye tahmin ediyorum. In Social Government We Trust ?!

-Hayatımı güzelleştiren insanları geride bıraktıktan çok değil iki sene sonra burda hayatımı güzelleştiren insanları da bir bir gönderdim. Saadetim beklendiği üzre uzun da sürmedi hani, ettiğimi buldum canlar... Geriye kalan son ve en bir kıymetli olanının da bugün elinde bavuluyla ayrılışının ardından gönül rahatlığıyla arkada kalan diş fırçası, keyboard, ses kartı gibi objelerle sohbet edebilirim. Deliliğimi de tain edecek kimse kalmadı zira... (fonda "acıların çocuğuyum" çalmıyor, hala stabilim..)

-Televizyonu açtığımda How I Met Your Mother ya da türevi Ingilizce bir yayın çıktığı vakit içimde sevgi kelebekleri uçuşuyor. Tüketim çılgınlığımın uzantısı iphonedörtbirkeremaşallahı da en çok sevmemin nedeni afili özellikleri falan değil, sabah gözümü açtığım vakit NTVMSNBC ye tıklamak suretiyle Türkçe yayınla ayılabilmek. Alamancı kafası en bir güzel kafaymış onu anladım. Benim de bir çanak antenim olsun istiyorum artık balkonumda. O kıvama geldim.

-Kendimi "daha önemli işler" teması altında topladığım bir dizi pratiğin içine gömüp "daha mutlu eden işler" i yapmayı ertelemek suretiyle cezalandırmak gibi bir alışkanlık edindim. Henüz cezanın sebebini tain edebilmiş değilim. Bulursam yazarım. (daha mutlu eden işler için bkz: müzik yapmak, mektup yazmak, akademiyle ilintisiz okuma yapmak, yoga yapmak, party beeds den kolye yapmak, silip silip tekrar makyaj yapmak, yemek yapmak, ve niceleri..)

-"İsveç'de kimse 8 saatten bir dakika fazla çalışmıyor" diyenin alnını karışlarım gari. Bana neden bu kadar çok para veriyorlar diye düşünüyordum. Anlamam uzun sürmedi. Ortalama bir PhD olmak ister misin deselerdi "he" derdim halbu ki. "Stay hungry stay foolish" dememişmiydik a canlar..

-Hayatımda ilk kez bu kadar "öteki" yim. Bu mevzu uzun, özetle anlatılacak gibi değil. Ama kısaca yurt dışında okumak ve çalışmak epey farklıymış. İsotlusundan bir buçuk porsiyon hergün.. Jaaavist!

Özet geçiyorum dedim, geçmedim zati. Şimdi daha yazarsam terbiyesizlik olur, goygoyculuk olur. Esenlikle hadi öptm bye!

Suit up!!! Because Management says so...

2010-09-03T06:32:00.000-07:00

Universite tercihimi yaptigim yilda isletme egitimine karsi durtusel olarak ortaya cikan anti-sempatizan ruh halimi bugun biraz daha rasyonel bir kafayla (biraz da ekonomi artik hayatimin tam da gobegine "meslek" sifatiyla oturdugu icin) cozmeye basladim.

Universite yillarinda bir turlu anlamadigim, sonralari ise bildigin karsi durdugum ilk arizali durum, 20 li yaslarinin baslarindaki insanlarin ilac represantlari gibi siyah takimlari cekip, kendi makamlarinda, yani universitenin icinde duzenlenen seminerlerde arz-i endam etmesiydi. Belki takim elbise insani tektiplestirdiginden, belki de aslinda profosyonel olmaya fersah fersah uzakta oldugu asikar 20 yasindaki bir adamin, sirf oylesi daha "profosyonel" durur demis birileri diye giydigi siyah takimlarin cadilar bayrami kostumu gibi siritmasindan, o ya da bu sebepten cok da uzerine dusunmedigim bir rahatsizligim vardi.

Sonrasinda insanin farkli olan taraflarini en rahat kesfedebilecegi surecte boylesine bir gerekliligi yaratan zihniyetin kendisinden tiksinmeye basladim. Daha satilacak(!) birsey yokken ortada, kendini nasil satman gerektigini universitelerde anlatan buyuk buyuk adamlar cok canimi sikti. Oyle mevzunun, "Isletme bir bilim midir? bilim degilse acaba nedir nedir?" minvalinde dusuncelerle ilgisi yoktu yani baslarda. Sadece gözlemledigim seklin kendisiydi rahatsiz eden.

Burda kalkip bilimin diyalektigi uzerine birseyler yazacak degilim zira ben de yer yer bir cikar yol bulamadikca "science is too young to understand" demek suretiyle kosesine cekilenlerdenim. Hele hele isletmenin, Amerika'da cok degil 20.yy in baslarinda baslayan sermaye-universite ortakliklari sonucu bilim namzetine soyunarak, 12.yy in baslarindan beri var olan universitede son bir asirda kurumsallasmis oldugu gibi tarihsel gerceklerle de alakali degil bahsettigim.
Bahsettigim baska...
Bilimle iliskelendirmek istesen basi cekecek bir mecranin, bilimle alakasi olmayan gundelik yasam pratiklerine bulanip-kizartilip levrek diye onumuze suruluyor olusu.

Once takim elbiseyi burda, cocukta yaparim kariyerdeyi simgeleyen topuklu ayakkabi, derli toplu adami simgeleyen sakal trasi, cok dakik adami simgeleyen kol saati, kariyerde basariyi simgeleyen kirmizi kravat ve daha niceleri icin taksonomi maksatli kullandigimi soyleyeyim de Kigili'yla, Damat'la falan aramiz bozulmasin.

Onkabulumuz, her calisma ortaminin, her kurumun kendi icinde belli dinamikleri olusu ve bu dinamiklerin de yillar icinde belli sebeplerden oturu ortaya cikisi amenna.
Benim anlamadigim ben burda ayni kurumun ekonomi departmaninda gonlumce giyinip kusanip -laf o ya- bilim yaparken, bir ust katta isletme departmanindaki adamin ortada hicbir gereklilik yokken kendini sekilden sekile sokmaya calismasi. Ayni kurumun icinde, ortada hicbir gereklilik de yokken ve hatta universitenin dogasi geregi verimi de dusurecegi asikar bir resmiyeti iteleme mucadelesi...
Ve is bu sebepten o adamin ders verdigi, daha tehlikelisi akil verdigi tazelere de cok sonra karsilasmak durumunda kalacaklari, (ve hani olur ya ozgur irade falan) belki de hic kalmayacaklari bir dizi ilgisiz pratigin zerk edilmesi.

Kraldan cok kralcilik dedikleri hadise bu olsa gerek. Sana ne bilmen, ne nitelikte bir insan olman gerektiginden cok nasil gozukmen gerektigi ogretilen bir alanin universitedeki yerini herseyden once bu sebepten oturu sorgularim.
Burda Isvec gibi hiyerarsik iliskilerin ve resmi gerekliliklerin minimumda oldugu bir yerde dikkatli baktigimda, Turkiye'deyken ise gozume gozume batan halleri yuzunden isletmenin, "bundan 6 yil onceki durtulerim beni hic yaniltmamis" dedim bugun kendi kendime...

Bir hoca olarak Özge... Saçmalamayın lütfen!

2010-08-27T11:11:00.000-07:00

Doktoram resmi olarak başlamamışken henüz, bu hafta ilk dersime girdim. "Fake Lecture" dedikleri bir hadise var bizim okulda. Kick-off week'de gençlere her akşam içirmek suretiyle bir dizi ısınma turu attırıyor üst sınıflar. En sert olanı haftanın ilk gecesi. Salı sabahına da zorunlu bir ders koyuyorlar. Giriyor bir hoca, kafadan başlıyor tahtaya formüller diagramlar çizmeye. Yarım saat sonra "Fadder" lar (yeni gelenleri yoldan çıkartmak üzere görevli üst sınıflar) dalıyorlar sınıfa ve çocukları dışarı çıkartıp kaldıkları yerden yoldan çıkartmaya devam ediyorlar.

Departmandaki kongre yoğunluğu yüzünden benim mezun olduğum master programının Fake Lecture ı bu sene bana patladı. Daha gerçek bir ders vermemişken ömrü hayatımda, örtmenlik hayatıma dersin fake i ile başladım. Farklı ülkelerden gelmiş 30 a yakın öğrenci bir bir sınıfı doldurdular akşamdan kalma halleriyle. Bir süre hoş geldiniz beş gittiniz muhabbeti. Sonra kalktım başladım yazmaya utility maximization bok püsür. Hepsinde akşamdan kalmalıkla karışık şaşkın/ysfysf bir ifade... Bense 'neanlattığındaneminadam'ı oynuyorum tahtanın önünde. Tek perde...

Sınıftan çıkmadan önce bir kaç öğrenci etrafımı çevirdi. Almanlardan bir tanesi yanındaki nereden geldiklerini şu anda hatırlamadığın 4-5 öğrenciyle beraber, yaşadıkları kafa karışıklıklarından bahsettiler kısaca. Ben de "I will do my best to help you. I haven't passed to the dark side yet!" dedim spontane..

Bana söylerken çok "cool" gibi gelen şeyin aslında ne kadar acıklı olduğunun farkına varamadım iki akşam sonrasında student pub'a gidene kadar. Onlarla beraber öğrenci barında tepinemeyeceğim gibi, bir durum olduğunda okulun tarafını tutamayacak kadar da öğrenci hissediyorum kendimi şu anda. Yani öğrenciliğin ceremesini çekerken, nimetlerinden faydalanamama hadisesi.

Ne vakit 'dark side' a geçerim/geçer miyim bilmiyorum, lakin...
Tarihim için not düşülesi bir hafta oldu. Bir hoca olarak Özge: Saçmalamayın kuzum!

ARAF

2010-08-17T11:27:00.000-07:00

Bundan 5 sene kadar önce, (Portekiz'den dönüşüme denk geliyor yanılmıyorsam) Sinem elime tutuşturmuştu her sayfası cildinden ayrılmış, harap haldeki bir nüsha Araf'ı. Şöyle elimde zar zor döndürüp arka kapağında yazanı okumuş, okuduğum gibi de kitabın içine kuyuya düşer gibi düşmüştüm:

"Kim gerçek yabancı-bir ülkede yaşayıp başka bir yere ait olduğunu bilen mi, yoksa kendi ülkesinde yabancı hayatı sürüp, ait olacak başka bir yeri olmayan mı?

---

İsimlerin yabancı memleketlere ayak uydurma sürecinde muhakkak bir şeyler eksilir - bazen bir nokta, bazen bir harf ya da vurgu. Yabancının isminin başına gelenler pişmiş tavuğun olmasa da pişmiş ıspanağın başına gelenlere benzer - ana malzemeye yeni bir tat eklenmesine eklenmiştir de kalıpta gözle görülür bir çekme olmuştur bu arada. yabancı işte ilk bu fireyi vermeyi öğrenir. Yabancı bir ülkede yaşamanın birinci icabı insanın en aşina olduğu şeye, ismine yabancılaşmasıdır."

Araf benim hayatımın bugünkü hikayesini anlatmazken Araf'ı sevdimdi. Hikayenin 'ait olacak başka yeri olmayan' safında kendime ait olacak yer yaratma kavgasındayken... Bunu böyle melankolik bir tondan içli bir şarkı söyler gibi söylemiyorum. Aksine böyle bir kavga vermenin gereksizliğine inanmaya başladığımdan bugün, o gün "kavga" dediğimi tebessüm ederek anımsamak benimkisi.

Çünkü yabancılaşma, öyle ekseriye iddia edildiği gibi ait olmadığın(!) topraklara göçmeyle başlamıyor. Göçme hevesi -ya da alışkanlığı diyelim- bir yere aidiyet hissedememenin kaçınılmaz sonucu sanki. 18 sene yaşadığım Ankara'ya, İstanbul'a hissettiğimin yarısı kadar ait hissetmiyorsam kendimi ve İstanbul'a hiç ait hissetmemişsem zaten, bu aidiyet dediğimiz belki de sadece anı biriktirmekten ibaret bir hadisedir.

Uzun lafın kısası, hiçbir şey o kadar da mühim değil artık şu adımdan başka. Onda da alfabesinde "Ö" olan memleketi bulmuşum ölsem de gam yemem...

ben dönerim oldugum yerde

2010-08-16T01:54:00.000-07:00

Dondum Isvec'e Turkiye'den.
Su "dondum ki dondugum yerde degildim" hadisesi hayatimin ozeti olsaymis...

doktora, bitmeyen sagnak yagis ve vedalasma sezonu

2010-06-10T07:24:00.001-07:00

Bir donemin daha sonuna gelmis olmanin verdigi huzun ve yolumun ne tarafa dogru gittigini bilmenin vermis oldugu huzurla karisik 2 gun gecirdim.
Ciddi ciddi 2 senelik masteri da geride biraktik. Cok degil 2008 temmuzunda butunleme derdindeyken Istanbul'da, bugun Isvec'de ki okulumda kendime ofis begenemiyorum onumuzdeki sene(ler) icin. Göle bakan bir oda vermeyi kabul etmeleri halinde haftada bir butun kata baklava/borek acmaya raziyim.

Deniz dun cektigi fotograflari gosterip, "Portekiz'deki hallerin gibi" dedi. Zira Portekiz'deki kadar sarhos, saskin ve uykuyla uyaniklik arasinda bir aksam gecirdik dun. Iki sise Porto sarabinin ve Youtube'un zengin karaoke alternatiflerinin geceye olan katkilarini da atlamadan not duseyim de bir tarafim sismesin.

Sag gozum Rasa Almanya'ya, sol kolum David ise buyuk ihtimalle Fransa'ya Disneyland'e gidecek calismaya. Queen Jessica LA'de show dunyasinda bir is ayarladiktan sonra Evropa topraklarina billa da ayak basmaz. Bir sonraki jenerasyonun Elen DeGenere si o olacak zira (en straightinden lakin). Bir geriye kalan Agata olacak iste, tombalacik bebegi de bonusu... Deniz'in durum ise mulak hala.

Dun gece yine garip bir aydinlanma yasadim. Gunlerdir bitmeyen sagnak yagmura ragmen parktaki kum havuzuna yatmis salak salak yagmur damlalarini izlerken hep beraber, belki de dedim hayatimin bundan sonraki hic bir evresinde, gonlumce sapitabilecegim bir arkadas ortamim olmayacak bundan sonra dedim. Bunu aklimdan gecirdigimi zannediyordum lakin sesli dusunmus olmaliyim ki, hepsi bir agizdan benim hipotetik doktora arkadaslarima methiyeler duzmeye basladi fukaraya sadaka tadinda.

Bir kez daha, ayni anda bir suru kisiye gule gule demek zorunda olmak icimi tarihi gecmis yogurt gibi eksitse de, gecmise nazaran daha bir gozum kara bu seferki 'sifirlama' sezonunda. Imagineallthepeoplelivingallinpeace tadinda daha bir umutla bakiyorum yarinlarima a dostlar...

Isbu sebepten burdan size de iki cift lafim var hipotetik doktora arkadaslarim!
En azindan bir iki taneniz, kafam guzel oldugunda sagnak yagmura ragmen benimle beraber vicik vicik kumlarda yuvarlanmayi kabul etmezse yakarim bu okulu + en az 3 er ogrencinizi de rehin alir Yildiz Tilbe sarkilari dinletirim + paper draftlarinizin köselerine 62 den tavsan cizerim + odalarinizin duvarlarina da haci yagi surerim ki siz docent olana kadar kokusu cikmasin.
Yasim 24, ve en az bir 8-10 yil daha 'makul insan' olmak istemiyorum.
Bunu da yalniz yapmaya hic niyetim yok..

Lise biterken bir arkadasimin kulagima fisildadigi bir cin atasozuyle yazimi noktalariyorum efenim;

'Make new friends keep the old, if one is silver the other is gold'
Butun eskimeyen dostlarima Turist Ömer selami cakarim...
Bu sarki da Sevval'den size gelsin canlarim;

Moving Parts

2010-05-09T04:58:00.000-07:00

Mr fogg - Moving Parts from RadarMusicVideos on Vimeo.

Pazarımın güzeli..

Rüya tabiri bilen bir el atsın..

2010-05-05T01:16:00.001-07:00

(UYARI: ÇOK BOŞ DEĞİLSENİZ OKUMAYIN)

Bu sabah da her sabah olduğu gibi çılgın bir rüyanın ortasında uyandım. Yalnız bu sabah farklı olarak aynaya baktığımda kafamdaki beyaz saç telinde anlamlı bir artış gözlemledim. Neyse hemen rüyadan seçkiler unutmadan,

----

Bir çocuk vardı genç. Böyle 12 yaşlarında falan maksimum. Trende ailesiyle beraber yolculuk ediyordu bu. Ama sıkıntılı. Üniversite olimpiyatlarına falan katılan sivri bir tipmiş bu kardeşimiz. Yaşla alakalı sıkıntılı durum dehasından geliyor olsa gerek. Ailesi çok gururlu falan "yürü be koçum" modundalar. Çocuk hülyalı gözlerle trenden dışarı bakmakta.

----

Sonra bu genç kardeşimiz bir cinnet anında evlerinden kaçıyor(ki evleri bir gökdelenin tepesinde bir yerlerde). Kaçtığı gibi binanın önünde duran komik görünümlü bir kamyonete biniyor. Kamyonetin sağından solundan acayip şeyler sallanıyor böyle. Sürmeye başlıyor. Burdan sonrasını çocuğun gözünden görüyorum artık. Gaza frene basışımı falan net hatırlıyorum. Çok çılgın araba kullanırım ya ben. Kamyonette gazla frene aynı anda basınca kamyenet havalanmaya başlıyor. Ama nasıl bir havalanmak. gözden kaybolurcasına böyle.

-----

Bu güzel kardeşimiz kaçışta olduğu için, çok alakasız bir mahalleye varıyor. Böyle bizim Marmara'nın ordaki Coca-Cola fabrikasının hurdalığı gibi bir yerlere park ediyor kamyoneti. Etrafta da bir sulukule havası. Bir kaç çocuk toplaşıyor başına. Sonra hepsi bir den bir yere doğru koşmaya başlıyorlar. (Burda koştukları yerlerin mekanın falan detayları var tabi aklımda ama anlatmıycam). Bizimki de bunları takip ediyor falan. Evlerine götürüyormuş çocuklar meğer. Evleri de çarlimin çukulata fabrikasındaki ev gibi. Üstü başı batıyor hep bizimkinin. AMa nasıl mutlu falan.

----

Gece olunca bizimki hem bir anamı babamı, hem de yan komşunun kızı olan sevdiceğimi yoklayayım diye atlıyor kamyonete. Gidiyor işte gökdelenin oraya. Kızı olan komşuları da çılgın tatlı bir kadın. Ben seni saklarım dur üstünü değiştirelim falan.. Durumları anlatıyor bizim delikanlı. Sevdiceğiyle hasret gideriyor falan. Tam bu sırada ailesi basıyor gibi oluyor bunu. Bir kaçış başlıyor yine. Yine kamyonet. vs vs... BITTI

Sonuç olarak;

1)Saçlarımdaki beyaz tel artışına güvenerek artık bir çocuk kitabı yazabileceğime kanaat getirdim.

2)Her gece haybeye çılgın rüyalar göreceğim diye paralanıyorum resmen. Artık bunu bir kar kapısına dönüştürmeye karar verdim.

3)Sadece bir süreliğine daha Hollanda'ya gitmem gerekiyor. Burda yoğurtlu patlıcan yiyip yatınca bu kadar geliyor hikaye zira.

4)Tezi yaz yaz misal bitmedi. Ne bir takdir eden var ne bişey. Kendime yazıcam bundan sonra şerefsizim. Yok alışveriş merkezleriymiş ölçek ekonomisiymiş bik bik bik...

5)Rüyamı çalanın saçını başını yakarım. Ciddiyim.

Hörmetlen

Steve Jobs Sana Laflar Hazırladım

2010-05-02T03:59:00.000-07:00

Az önce Rasa'yla aramızda geçen diyalog;

Rasa: I want an apple.

Ben: Yes yes, I think am gonna get one too. You mean computer, right?!

Rasa: No! I want an apple to eat now.

Eğer "apple" dendiğinde ilk aklıma gelen meyve olan değilse, boku yemişiz demektir.

kafama şiddetle vurmak istiyorum

2010-04-29T10:02:00.000-07:00

Kütüphanedeyim..

Dikkatim ne zaman dağıldı hatırlasam toplamama yardım eder mi?

Karşımda uzanan 3 sıra kitaplıktaki İsveçce çocuk kitaplarının isimlerini okumaktan caydırsın diye gözlüklerimi çıkardım.

Bu sefer de camla kaplı tavandan geçen bulutları izlemeye başladım. Bulut ya bu!

Suyun tadı plastik gibi. Ya aslında öyle de değil. Yeteri kadar akışkan değil sanki. Anlatabiliyor muyum?

Atlet ve şalvarla kütüphanenin en kuytusundayım ki, rezilliğimi kimse görmesin.

Bu katta bir de mescit+meditasyon odası var. Gidip yoga yapsam beynime kan gider mi? Beyne kan gitmesi diye bişey var mı hakkaten?

O kadar bölüm varken neden çocuk kitaplarının olduğu bölümde tez yazmak neden?

Neden yazamamak asıl?

Hıdırellez ne zamandı bir de?

sol açıktan yöresel çağrışımlar..

2010-04-22T20:02:00.000-07:00

Babam mutlu olsun diye Neşet Ertaş videosu bakarken youtube da Gülay'ın şarkısı geldi aklıma. Alakasız belki ama akabinde de Atilla İlhan'ın malum şiiri..

AYSEL GİT BAŞIMDAN

Aysel Git Başımdan
Aysel git başımdan ben sana göre değilim
Ölümüm birden olacak seziyorum.
Hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim
Aysel git başımdan istemiyorum.

Benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün
Dağıtır gecelerim sarışınlığını
Uykularımı uyusan nasıl korkarsın,
hiçbir dakikamı yaşayamazsın.
Aysel git başımdan ben sana göre değilim.
Benim icin kirletme aydınlığını,
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim

Islığımı denesen hemen düşürürsün,
gözlerim hızlandırır tenhalığını
Yanlış şehirlere götürür trenlerim.
Ya ölmek ustalığını kazanırsın,
ya korku biriktirmek yetisini.
Acılarım iyice bol gelir sana,
sevincim bir türlü tutmaz sevincini.
Aysel git başımdan ben sana göre değilim.
Ümitsizliğimi olsun anlasana
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim.

Sevindiğim anda sen üzülürsün.
Sonbahar uğultusu duymamışsın ki
içinden bir gemi kalkıp gitmemiş,
uzak yalnızlık limanlarına.
Aykırı bir yolcuyum dünya geniş,
Büyük bir kulak çınlıyor içimdeki.
Çetrefil yolculuğum kesinleşmiş.
Sakın başka bir şey getirme aklına.
Aysel git başımdan ben sana göre değilim,
ölümüm birden olacak seziyorum,
hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim.
Aysel git başımdan seni seviyorum...

hayat garip toz bulutları falan..

2010-04-21T21:11:00.001-07:00

Bu satırları Belen'in Poughkeepsie'deki yurt odasında, ranzaya uzanmış yazıyorum. Aslında bütün bir DC gezisi esnasında, bu sefer ne kadar farklı bir Amerika'ya tanık oldum, hayatımda ilk defa akademik bir makalenin sunumunu yapmak nasıldı falan diye Hıncal Uluç yavşaklığında gezi notaları yazmak istedimdi ama Volkanlar falan patlayınca benim Amerika seyahati bambaşka bir hale dönüştü.

İki gün önce İsveç'e dönmem gerekirken, yüzyılda bir olacak olay olup da İzlanda küllerini Avrupa'ya savurunca, benim uçuşum da 5 gün ertelendi. Başka hiçbir yöne uçuş ayarlayamayınca, ben de fırsat bu fırsat deyip, New York'da Culinary Arts eğitimi alan lise arkadaşım Belen'in yanında aldım soluğu. Benim yeni diyarları keşfetme roundlarımdan biri de böylelikle kendi geçmişime yolculuğa dönüşüverdi bir anda.

Bir 5 senedir falan görmediğim Belen'le iki gündür, çok önce izlediğimiz uzun bir film hakkında konuşur gibi, hayatımızın o malum 7 senesini, en olmayacak detaylarla konuşup duruyoruz. Normal zamanda akla gelmeyecek insanlar, olaylar, yer yer kıkırdayarak, yer yer iç çekerek sohbetimize konu oluyor. Hava da güzel şimdi buralarda. Sigara da var stokda. Muhabbetin belini kırmak zor değil anlayacağınız.

Poughkeepsie, Hudson River'ın kenarında, NYC ye bir buçuk saat uzaklıkta, Native American dilinde "the reed covered lodge by the little-water place" anlamına gelen ismi kadar güzel bir yer. Daha da güzel olan Belen'in aşçılık okuduğu, Culinary Institute of America'nın içinde, hep merak edip de tecrübe etme fırsatı bulamadığım şu Culinary Art hadisesini, Hogwarts'a benzeyen bu okulda, güzel yemekler eşliğinde tecrübe ediyor oluşum. Büyü değil yemek yapıyor bunlar. Üstlerinde de pelerin yerine chef whitelar, ellerinde ise asa yerine boy boy bıçaklar...

7 senenin muhabbetine dönersek... Insan eskiyormuş.. Belen'in yüzüne uzun uzun bakıyorum iki gündür. "işte şu" diye gösteremediğim o "büyümüşlüğü" görüyorum. O da ben de görüyor mudur acaba diye sık sık aynaya bakıp yüzümün eskiyen yerlerini yakalamaya çalışıyorum.

Bazı isimler, ki onlar yıllarca aynı sınıfı paylaştıklarımızdır, silik yüzlerle geliyor aklımıza. Bazıları daha büyük tepkilerle.. Şarkılarla, yemeklerle, gezilerle eşleştirmeye çalışıyoruz anıları kafamızda.
Sanki yarım yüzyıl öncesinden bahseder gibi, ilk Fethiye tatilimizi, ilk aşklarımızı, ilk genç kızlık hallerini, ilk dramaları, ilk sahte kimliği, sakladığımızı zannettiğimiz sarhoşluklarımızı, kazık atanlarıi sadık kalanları falan bir bir sıralıyoruz birbirimize nefesimiz kesilene kadar. Diğer bir deyişle birbirimizin anılarının belini doğrultmaya çalışıyoruz iki gündür.

Ve herşeyden sonra, dünya kepçe ben kazan bin tane hikayenin içinden akıp geçerken, beni asıl ben yapan o yılları anımsadıkça duyduğum minnet artıyor. Şimdi yazacağımın kulağa ne kadar ukalaca geldiğinin farkındayım. Ve işbu laf belki onlarca insanın ağzından dökülmüştür, ama demezsem çatlarım ki "bir başka lise yaşamışız."
Bir çok insanın üniversite yılları için kurguladığı hayatı, lisede sömürmüşüz.
Bu her zaman fevkalade sonuçlara sebep olmadıysa da, ota boka atlayıp, görece radikal gelen aksiyonlar almada, lisedeki arkadaşlarımın da ekseriye benimle aynı tavır içinde olduğunu görmek, nasıl neye dönüştüğümü anlamama yardımcı oluyor.

Öyle ki bilen bilir, ailemin memur ruhuyla Ankara'da kök salışına rağmen şu göçme hastalığına yakalanışımı çok sorguladığım olur. Halbu ki denklem basit.
Kulağa geldiği kadar da klişe ama insan hayatına girenlerin toplamıymış gerçekten.

Bir Volkan patladı ve ben bilip de bildiğimi bilmediğim cevabı, dünyanın alakasız bir yerinde buluverdim. Hiç de hesap da yokken..

Lise son'u hatırladım bugün. Annemlerin yeni taşındığı evde, İstanbul'a gitmek üzere bavulumu toplarken ne hissettiğimi hatırlamaya çalıştım. Kendi kendime "dağcılığa, kampçılığa, tiyatroya devam edeceğim, müziğe devam edeceğim, lisede başladığım herşeyin bokunu çıkaracağım, çünkü orası İstanbul.." diye gaz verişimi hatırladım.. İşlerin hiç de hesap etmediğim gibi gidişini ve kaçışa iten o garip bunalımları hatırladım.
Mütemadiyen bok attığım Ankara'nın ikamesini içten içe nasıl aradığımı fark ettim... Hayatımı lisede olduğu kadar dolduramadığım her ana nasıl hayıflandığımı hatırladım.
Sonra Fransa, sonra Portekiz, sonra İspanya, sonra İsveç, sonra Hollanda, sonra İsveç, sonra içinden çıkılmaz bir kısır döngü...

Arayışın kronikleştiği o belirsiz andan öncesi...
Lisenin bahçesinde kestiğimiz mezuniyet pastası...
Marmara'da okuyacağım için buruk, İstanbul diye direttiğim için gururlu ailem...
Bahçede ilk girdiğimizde boyumuzun yetişmediği kara dut ağaçlarına son bir kez tepeden bakmak...
Bir daha görüşmeyeceğimizi bildiğimiz halde "görüşeceğiz" demek arkadaşlara...

Arabesk değil hissettiğim şu anda, ama kafamda hatırladığım "o" resmin mide ekşiten duygusu..
Daha önce de attığım, ama anlatamadığım bir "six feet under" videosu aslında...

"you can't take a picture of this.. it's already gone.."

bir daha...

Bu da bir yol hikayesi olsun..

2010-04-10T01:33:00.000-07:00

Seyahat tecrübe işidir diyenlere selam ederim. Tecrübeli insanın seyahat esnasında tongaya düşmesi daha kolaydır tezimi bir kez daha doğrulamış bulunuyorum. Bir haftalık Washington DC gezisi öncesi, iki gün Lund'da kuzenin yanında kalayım, onu Türkiye'den ziyarete gelen teyzeleri göreyim diye dün sabaha karşı 3.30 da yola çıktım Jönköping'den. elimdeki bilette Malmö duraklaması gözüküyordu ama hat numarası aynı olduğu için otobüs değiştirmeyeceğimizi düşündüm. Vurdum kafayı uyudum haliyle. Evvel'de son durağa kadar uyumuşluğum vardır Ankara Büyükşehrimin otobüslerinde, ama bunu ülke sınırı geçerek yaptığım için kendi rekorlarımı da egale etmiş oldum.

Gözümü açtığımda Cophenagen havaalanında arz-ı endam eylemiştim. Biraz uyku sersemi biraz da çaresiz şöför'ün yanına gittim (ki kendisi birazdan bahsedeceğim hikayenin kahramanı, dombili bey amca Tobbe). Dedi bekle otobüste geri Malmö'ye dönüyorum ben, ordan da Lund'a giden ilk otobüse atlarsın. Geri dönüş yoluna çıkmadan önce girdiğimiz muhabbetin temellerini de çapaklı gözlerimle böyle atmış oldum.

Tobbe bu Swebus daki hat şöförlerinden biri. Yıllardır Stockholm-Cophenagen hattının farklı parçalarında çalışıyormuş. Bir taraftan geri dönüş yolu için arabayı temizleyen Tobbe, diğer taraftan da muhabbete girdi.

"Artık firmalar sadece para kazanmak derdinde, öyle olunca da kimse bilginin (information minvalinde) ne kadar önemli olduğunu düşünmüyor. Senin gibi her hafta 4 kişi falan yanlış rotada devam ediyor yola." diye başladı hafif iç çekerek. ANladım ki devamı var bu yakınmanın.

"Eskiden biz çalıştığımız yeri severdik. Gerekirse herkes işi için ölürdü. Çünkü bilirdik ki kazanılan para neredeyse eşit paylaşılıyor. Çalıştığımız firmaların en tepesindeki insanlarla bir arada yer içerdik. Benzer evlerde yaşardık. O zaman işçi olmak bir sorun değildi bizim için İsveç'de. Ama şimdi değişyor herşey. Biz çalışıyoruz onlar kazanıyor. Benim bir şef var mesela. Benim için excel dosyasından ibaret. Yüzünü bile bilmem." dedi.

Ben de "kapitalizm" diye derin bir nida attım, 60 lık bir teyze edasıyla. Fazla da deşmek istemedim, belli ki dertli Tobbe amca. Derdine kurban olayım Tobbe amca ama sizin ki işçiliğe can kurban diyecek oldum ki, Tobbe asıl bombayı patlattı.

"Ama yeni jenerasyon bir noktada patlayacaktır. Gidip indireceklerdir patronları."

Böyle elmacık kemikleri cherry domates tadında, göbeği yer etmiş, beyaz saçlı sakallı Tobbe amca birden aşka gelince şaştım kaldım ben tabi. Böyle aktivist, politik söylemler İsveç'de duymaya alışkın olmadığım şeyler zira. Herkes güllük gülistanlık yaşayıp gidiyor. İnanılmaz apolitik bir gençlik. Ama "eski toprak" mevzusu coğrafi engel tanımıyormuş.

"Devrim mi gelecek diyorsun Tobbe?" dedim.

"Sooner or later" dedi.

Bilmediğimiz bir zamanın ideali, yıllardan yaşlanmış gözlerinde parladı o anda adamın. Gözümde gençliğini canlandırmaya çalıştım. Beceremedim.

Sonra uzun uzun evinden, bahçesinden, yetiştirdiği domateslerden bahsetti. Çalıştığı firmayı Diesel ve domuz üresi karışımı bir yakıt kullanarak "çevre konusunda duyarlı" olduğundan bahsetti. (700 litre diesel yakıta 20 litre Domuz üresi katıyorlarmış Tobbe'nin dediğine göre.)
"Bu kış çok zordu, evi satıp bir apartman dairesine taşınıcam. Bir gün işe gelemiyordum neredeyse kardan. Onca insan benim yüzümden yolda kalacaktı." dedi. Laf olsun diye de demedi. Gerçekten kaygılıydı yolcular için. Ne acayip adamdı Tobbe.

Malmö'ye vardığımızda da shift değiştirdi Tobbe. Evine geçmeden önce bir de kahve ikram etti bana.

şimdi onun bıraktığı yerden, Malmö Swebus istasyonundan yazıyorum bunları bir çırpıda. İsveç'in leziz güneşli bir gününde, Malmö Limanının yamacında, Ortaçağ Müzesinin yanındayım.

Tazesinden bir de fotoğraf koyayım, yola devam edeyim.

Hadi eyvallah..

İsveç'deki Östrojen Durumları

2010-04-08T09:50:00.001-07:00

Ne zamandır yazmak istediğim ama hep kaynayan bir mevzuyu parrrrmaklamak isterim sevgili yurdum insanları.
Bir kadına, ne yaparsa yapsın yeteri kadar östrojen salgılamadığını hissettirecek bir memlekette yaşıyorum. Buraya gelmeden çok önce anlatılan efsane güzellikte ablalar falan epey gözümü korkutmuştu olası ego katliamları açısından. Ama bu eksik östrojen hadisesinin sebebi hiç öyle düşündüğünüz gibi, bele kadar uzanan sarı saçlar, incecik beller, uzun bacaklar; yani benim sahip olmadığım şeylerin toplamı falan değil.
Benim sahip olmadığım bir şeyin her yerde ve her zaman karşıma çıkması: süper dişilik
Üstelik bu o bildiğiniz kromozom bozukluğu falan değil, tercih sebebi süper dişilik.
Şimdi kalkıp bok atmak gibi olmasın da biraz bok atmak istiyorum ben İsveç hatunlarına huzurunuzda.

Bir gün bizim okula gelip yaşları 18-23 arasında değişen ablaları görseniz, öyle tahmin ediyorum ki siz de afallarsınız. Zaten Türkiye'den gelip, hayatının sıttin senesini sarışın olarak geçirmiş bana bile garip geldi başlarda bu kadar sarışını bir arada görmek. Peki ya siz, afallama sebebi blondielerimizin neredeyse hepsinin saçlarını oksidanla beyazlattıklarını biliyor muydunuz? Daha bitmedi a dostlar. Baldırına bacağına bakmadan her daim topuklularla, minicik eteklerle arz-ı endam eden bu ablalarımızın asıl dikkat toplama sebebi, hiç öyle düşündüğünüz gibi mükemmel vücud ölçüleri falan değil. Bunların yarısı kadar açınıp da sokağa çıkana, sürüyle taciz ederler değil sadece benim yurdumda, muhtelif evropa ülkelerinde dahi.

Sabah dokuzdaki derse bir gelişleri var akıllara zarar. Ne zaman kalktın da, ne zaman saçını başını yaptın da, makyajın, parlak simli pabuçların, incecik çoraplarınla gelebildin okula yahu! Ben ekseriye gözümdeki çapakları ayıklayamazken, ve ekseriye ya yataktan kalktığım eşofman altının üstüne bişeyler uydurup, ya da üstümde ne varsa altına bir kot geçirip, okula sadece beş dakika yürüme mesafesi olan evimden koşarak gittiysem, hep aynı hazin manzarayla karşılatım.

Bunun üzerine, bilinçli alınmış bir kararın sonucu olmasa da, değiştiğimi itiraf etmek zorundayım. Artık biraz daha özen gösteriyorum saçıma başıma. Bir maskara sürmeden çıkmaz oldum çok. Hala altımda siyah şalvarım, üstümdeki ise anlamsız bir tişört belki ama son dakka golüyle de olsa, o parfümü sıkmadan atmıyorum ayağımı kapıdan dışarı. Burnumda iki tane siyah nokta çıktığında ekstra hayıflanıyorum falan.

Bu istemsiz değişim beni korkutmuyor da değil hani. Nice babayiğit abilerimiz dahi, İsveç'e geldikten çok kısa bir süre sonra altına dar paça pantolonları çekip, saçlarını da jöleyle yapıştırıverdiler a komşular. Referans noktam Türk hatun kişisi de pek olmadığından etrafımda, ve tez zamanda bana "ya özge be ya kokoş olma allasen ya" diye tutup iki sallayacak adamlar olmayacağından, içime yer yer kurt düşmüyor değil hani. (Bu arada beni aseksüelite ırmaklarında boğulmaya kadar götürecek, erkeklerin dar paça pantolon giyme mevzusuna bişey yapılsın artık lütfen! İmalathanaler kapatılsın, cansız mankenler taşa tutulsun reca ederim!)

Neyse efenim östrojene dönmek gerekirse: İsveç biraz İzmir gibi aslını isterseniz. "Çok güzeeel" dedikleriniz ekseriye dişiliğiyle, edasıyla sizi cezbedenler. Hamuru şahane, nice koçyiğit hanım arkadaşlarım, bir dekolte utancına heba olup gittiler de İzmirliler aldı yürüdüydü geçmiş zaman olur ki, o hesap.

Bizim oğlanlar haftasonu falan dışarı çıktığımızda "offffff" diyorlar bazen. Ben iki kez diyorum, bir onlarla bir de ekstradan gözüm çıkmasın. Ama off çektiğimiz ne kalem gibi bacaklar, ne hokka burunlar, ne de o hayallerimi süsleyen sırma gibi saçlar anlayacağınız. Görmeye hiç alışkın olmadığımız yürek hoplatan miniler, ve eksi yirmilere rağmen ayağa geçirilen şeffaf çoraplar... Tıktıktık topuklu sesleri efenim İsveç güzelliği...
Google resimleri referansınız olmasın.

Rumuz: Şık Latife

demişken... düzgün bir videosunu bulamadıysam da, ağzınız tadlansın...

daralıyorum

2010-04-05T08:57:00.000-07:00

çoooooook daralıyorum!
darallll! haydi hop!

film falan izledim bu hafta hep

2010-04-04T05:10:00.000-07:00

Tez dönemi tez yazman gerektiği için değil, tez yazman gerektiği halde başına oturamadığın için stresliymiş. Etrafımdaki herkes başka başka yöntemlerle kendini asıl yapması gereken şeyden alıkoyuyor, istisnasız.
O alıkoyma hadisesi de her birimizi depresyondan depresyona salıyor.
Depreştikçe daha çok oyalanma, oyalandıkça da daha çok stres.
Böyle bir kısır döngünün içinde benim en büyük uğraşım filmler ve diziler oldu. (Ha bir de yer yer handcrafta sarıyorum, onu da anlatırım bir ara.)

İzlediğim dizileri sıralamak gerekirse;

Lost (yaradana kurban)
Lie to Me (bir nefeste bitirdim de yeni bölümü kalmadı)
Vampire Diaries (Sally diye Taiwan lı bir arkadaş çok methedince bir sezonu bir günde)
FlashForward (yeni bölümler başladı sıcak sıcak)
Fringe (yeni bölümler başladı sıcak sıcak)
V (yeni bölümler başladı sıcak sıcak)
House MD(Azimle biriktiriyorum bu sezonu, bir kriz anı için)
Glee (bunu da iki günde yedim)
Aşk-ı fefnu (Pihter stresimi alıyor, iki sövüyorum içimin yağları eriyor. Ednanımm!)
Ezel (Dayiii, beni bu dertlerden kurtar dayiii!)

Bütün bu dizilerin üstüne bu hafta (yıllar sonra yeniden), iki kez üstüste Rockstar, bir 500 days of Summer, bir de Where the Wild Things are izledim.

Film analizi falan yapmayacağım. Hepsi birbirinden şukela filmler allah için.

Paskalya haftamın özeti budur.
Paskalya demişken, o kinder sürpriz çikolataların ne dahiane bir fikir olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum Türk marketine düşüp de delirdiğim erken çocukluk yıllarımda. Meğer Paskalya diye birşey varmış, çikolatadan yumurta bu coğrafyaların leblebi şekeri gibiymiş. Çeşit çeşit şekerlemeleri, çikolata yumurtaları, içi çikolata dolu yumurtaları görünce hayıflandım, kıskandım. Paskalya cadısı gibi giydirilip ellerinde süpürgeler yumurta avına çıkan mini miniler bana bir nebze de olsun bayramda kapı kapı gezmelerimizi hatırlatmadı değil. Şimdi öyle birşey de kalmamış. Annemler beklemiş de çocukları gelsinler çikolata verelim diye kimse kapılarına çalmamış geçen bayram.
Bir de mendilin içinde para mevzusu vardı. Veri nays..

Hah, film diyordum. 3'ü de biribirinden şokella müzikleri olan filmler olduğu için hangisinden bir video koysam şimdi bilemedim. Hemen o piti piti yapmak suretiyle karar veriyorum. One minute!

And the winner iiiiiiisssss:
Seçemedim hepsinden buyurun...

Arada iş de yapıyorum. Walla!

mevlana, cocorosie, loop de loop, vapurlar falan..

2010-03-28T07:32:00.000-07:00

İnternet cambazlığı yaparken denk gelen bir söz işimi gücümü bırakıp, şu kalbiniz kadar temiz sayfayı açmama mahal verdi. Birisi yazmış ff e;

"Hadi yaramı sarmaya merhemin yok...Yalandan da olsa gönül alamaz mısın?" diye.
Mevlana demiş onu.

Annem de, etrafımdaki bir kaç kişi gibi Mevlana'ya sardı son dönemde. En son Hollanda'ya geldiğinde öyleydi en azından. Ne oluyor yahu diye bir soracak oldum, zira bir zaman önce İrfan Dedemin kitaplığındaki Mesnevi'ye meyledecek oldumdu da, dedem "zinhar dokunma o kitaba bu döneminde hayatının" dediydi. Sonra Ebru'nun kitaplıkta ciltleri, Berfu'nun boynunda suretini falan da görünce iyiden işgillenmeye başladım, acaba gerçekten Mevlana bilmediğimiz birşeyler biliyor olabilir mi diye. Şimdi şu lafı da görünce "âlâ" dedim inanır mısınız en şapkalısından. Bilirkişi dedemisi arayıp bir sormak mı lazım acaba ne vakit uygundur Mesnevi okumak için diye? Mazallah zamanlama hatası yapıp da Elif Şafak gibi son bulmayayım 26 ımda. (En sevdiğim üç beş kitaptan birini -Araf'ı- yazan Elif Şafak'a sataşmak da riya şerefsizim. Mesnevi okusam geçer mi acaba?)

-----

Fonda CocoRosie'nin son albümü Grey Oceans var. Yine döktürmüşler, inci inci dizmişler.
Dün akşamdan önceki akşam, bir gazla tekrar program kurduk bilgisayarıma eciecivokke diye müzik yapabilmek içün. Müzik yapmak kötülüklerin anasıdır gerçi. Akabinde gelen hayal seli beni boğabilir. (guluk guluk!)Önüme mikrofonu koyduğum vakit bile eteklerim uçuşmaya başlıyor. Şarkı söylemek beni gerçeklikten uzaklaştırıyor. İrrasyonalite iyidir de bu zaman iyi mi kestiremiyorum.

Zira şöyle şeyler oldu;

Ne vakittir istediğim "o" butik kafeyi açmak fikrini yinelediğim bir anda, melek gibi bir melek yatırımcı bulmuş olmak, akabinde yarın kira durumlarını araştırmak için okulun yakınlarındaki bir mekanın sahibiyle görüşecek olmamız falan çok da rasyonel gözükmüyor. Ama şimdiden duvarlarını çiçekli duvar kağıdıyla kaplarım, bir duvarına da Rasa resimler çizer dediğim doğrudur. Acaba bu satar mı diye dün evde apple pie yapıp arkadaşlara yedirmem de cabası. Herkesin bahar hormonu başka çalışıyor işte.

Özetle;

Olursa adı Loop de Loop olsun kafenin.
Akşam okuldan çıktığım vakit evim diye oraya gideyim.
Kapısının girişine bir limon ağacı koyayım.
Pikabımı ve dedemin 45 liklerini, lp lerini getirmiş olayım.
Tombul bir kedi kıvrılsın ayağımın ucuna.
Bir köşeye bir kanvas atayım, isteyen boyasın etsin.
Bir akşam makale okuyayım, diğerinde atkı öreyim, bir başkasında insanlar gelsin müzik yapayım onlarla. Arkadaşlarım ki -daha tanımadıklarım onlar- gelsin gitsin.
Batmasın da coşmasa da olur.
Hayallerimi biraz olduğum yere kaydırabileyim.
Olmadığım coğrafyalar, gelmemiş zamanlarda değil de biraz burda olayım artık.
Sabah yorgun uyanmayayım, akşam üzgün girmeyeyim yatağa.
Hiç de hoşuma gitmeyen şu melankoliyi, çay kahve diye satıp, üzerine bir de kar edebilsem ne hoş.
Böyle böyle şeyler...

-----

ne acayip demiş yahu..
"Hadi yaramı sarmaya merhemin yok...Yalandan da olsa gönül alamaz mısın?..."

---------

p.s: yazmisim da draft kalmis pazar aksamimdan. bunu post atarken fonda bu var aslinda;

don't wake me up I plan on sleeping

2010-03-25T07:34:00.000-07:00

Yakınımdakiler işte senin şarkın bu diyolaaa. Bir zamandır uyku arasında iş güç peşindeyim resmen. Sabah kalktım, toplantıya gittim ki bir saatten az, akabinde bişeyler yedim ve saat 4'e kadar uyudum. Şimdi kafayı koysam yastığa yine uyurum muhtemelen. Rasa'nın tespiti homesick olduğum yönünde. Zira mütemadiyen yaz tatili kurguluyorum. Bense tez'den kaçış mekanizması geliştirdiğimi düşünmeye başladım. Ama her alternatifte normal bir durum değil.

Bu arada sevgili Agata'a hamile kamlaya uğraşıyor, hatta bugün itibariyle gebelendi(kendisi buralı bir abimizle beraber Polonyalı bir arkadaşımdır). Seneye ikizler gelicek büyük ihtimalle, işlemden mütevellit. BÖyle içimi mutlu eden, içimi buran bir haber oldu. Bu bebek merakı beni Cihangir'deki kedili teyzeler gibi yapacak korkarım. Hatta Rasa bugün, bütün semptomları Agata yerine senin gösteriyor olman ne komik dedi. Bu sürekli uyku/yeme haliyle histerik hamilelikte bir çığır açmış olabilirim. Agata benim heyecanımı fırsat bilip "e bakarsın bebelere özge teyzesi artık" dedi. Ben de "bakmam mı yirim yirim" dedim.
Belki onunla burda ufak bir iş de yapabiliriz. Bebe belik küçük bir kafe açsak, ben okulda daraldıkça koşsam gitsem. Sağı solu salyalasa, emeklese sarı böcekler. Güzel hayaller...
Ama önce bir yaz tatili...

Tepede "bu" diye buladığım şarkıyı da sözleriyle vermek isterim...
Yirim..

Last week I had the strangest dream
Where everything was exactly how it seemed
Where there was never any mystery of who shot John F. Kennedy
It was just a man with something to prove
Slightly bored and severely confused
He steadied his rifle with his target in the center
And became famous on that day in November

Don't wake me I plan on sleeping
Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping
Don't wake me I plan on sleeping in

Again last night I had that strange dream
Where everything was exactly how it seemed
Where concerns about the world getting warmer
The people thought they were just being rewarded
For treating others as they'd like to be treated
For obeying stop signs and curing diseases
For mailing letters with the address of the sender
Now we can swim any day in November

Don't wake me I plan on sleeping
(now we can swim any day in November)
Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping
Don't wake me I plan on sleeping in

[x3]
Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping
OOo oOo oOo

[x2]
Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping
OOo oOo oOo
(Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping)

Don't wake me I plan on sleeping in
Don't wake me I plan on sleeping
OOo oOo oOo

Alkazar Sineması Mabel Çiklet Gibidir

2010-03-19T08:44:00.000-07:00

Alkazar Sineması kapanıyormuş. İstiklal Caddesinin arnavut taşlarını söktüklerinden beri hiç bir haber o minvalde bu kadar canımı sıkmamıştı.
Alkazar sineması Mabel çiklet gibidir, yılda bir iki kez alır sevinçten deliye dönersin. Ben üniversite için İstanbul'a ilk geldiğimde, kulakları çınlasın Sedat götürmüştü Alkazar'a. Kutup Çizgisi Aşıkları vardı. Böyle her zamanki tok sesiyle "burası güzeldir.." demişti. Girdiğimde salona, nefesimin kesildiğini hatırlıyorum. İçimden "İstanbul'dayım" diye geçirip sevindiğimi.. Film çok güzel, ama coğrafi olarak çok uzaktı. Yani İstanbul'a gelebilmenin kendisi büyük hadiseydi en nihayetinde. Kutupdairesi çok gidilemez bir yerdi. O yüzden bir masalı dinler gibi izledimdi filmi. Çok değil bir kaç sene sonrasında şu satırları kutup dairesinin içindeki evimden yazıyor olmak ne ironik.

Çıktığımızda dışarıda deli bir yağmur yağıyordu. Ve insanlar kaçışmıyordu yağan yağmurdan. İnsanlar Ankara'da yağmurdan kaçar. Eğer şemsiyeleri yoksa, elleriyle, çantalarıyla korumaya çalışırlar kendilerini yağan yağmurdan. Taksim öyle değildir. Gereksiz bir gurur oturduğunu hatırlıyorum üstüme. Yol üzerindeki müzik dükkanından, Şevval Sam & Kazım Koyuncu dan "Gelevera Deresi" çalıyordu. Ben şarkıyı ilk kez duydum o gün. Sedat bir heyecan durdu kaldı dükkanın önünde. Aynı gün mü hatırlamıyorum bana bir cd sini hediye etmişti.

Sıcak brişey içelim içimiz ısınsın diye "Uçan Ev" e gittik. Ne güzel isimdi uçan ev bir kafe için. Orayı da ilk kez duyuyordum. O sokaktan da ilk kez geçiyordum..

Büyüyor gibi hissettim o gün. Çok kilit günler, anlar vardır insanın kafasında, anahtar kelimelerle çakar. O gün çok farklıdır benim hafızamda. O gün hayatımın başka bir tarafa doğru evrildiğini öyle büyük büyük hissettiğim bir gündür. Alkazar'da bir film izleyip, İstiklal'de yürüyebilmek, Taksim'de bir çay içip, "manzaralı duraktan" çirkin bir iett otobüsüne binmek, gecesine İstanbul'da gözümü yummak... Ankara'dan çıkmış olmaktı o gün. Bugün Alkazar'da izlediğim gibi bir coğrafyada olmak dürtüsünün en ilkel zamanları...

Üzüldüm vesselam. Mabel çiklet gibidir Alkazar zira benim için. Şimdi çıksam köşedeki büfeden edinemem ama duysam ki Karaköydeki mütevazi fabrikası kapanmış Mabel'in, oturur yarım gün ağlarım. Çocuğum'da yesin isterim baston çikolatadan, çiğnesin arap bacıdan. Tutayım elinden bir filme götüreyim Alkazar'da.. Kısmet değilmiş...
Canım sıkıldı akşam akşam...

Bir keresinde de böyle İ.Melih GÖkçek kuğulu parkı yıkacakmış diye duydumdu da kalp krizi geçiriyordum. O da başka bir hikaye...

Hemşerim The Cardigans'dan Alkazar için geliyor,
"Couldn't Care Less"
manidar olaymış...

Buraya beş tane başlık yazdım da hiç birini sevmedim..

2010-03-18T02:13:00.000-07:00

Trouble Over Tokyo - The Liar from piximory on Vimeo.

"Lie to me" izledim bir tam sezon terrrrbiyesizce o kadar iş varken yapılacak. Çok kral dizi. Doktorum House'umdan sonra Lightman, adı gibi pek bir hafif pek bir naif nazarımda. İyidir iyidir.

Her gün podcastten Radyo Odtü Modern Sabahlar dinliyorum. Üstelik teze bakarken fon müziği olarak. Tarihten ders çıkaramayan bir ben varım bildiğim. Öyle ki modern sabahlar dinlenerek hazırlanılan öss nin sonucu Marmara oldu. Şimdi bu tezden büyük beklentilerim yok haliyle. Evet cüceyim ben..

Hocamın çocuğu hastalanmış gece, ateşi çıkmış, tıkanmış nefes alamamış falan. Acil servisi aramışlar. Acildekiler de getirmeyin hiç buraya, arabanın camlarını açıp arabada bir yarım saat gezdirin demişler. Onlarda gece 2 de aynen öyle yapmışlar. Türkiye'de bunu diyen doktoru taşlarlar.

Dün evlerin yangın alarmlarını kontrole geldiler. Evimin default yangın alarmı oluşuna dün şaşırdım. Biliyordum da, çalışmıyordur kesin diyordum.
Çalışıyormuş bip bip bip.

Bir haftadır sigara içmiyorum. "Sigara içmeyeyim artık ben" dedim de içmiyor değilim. Gelişine içmiyorum yani. Dün gece olsa bir paketin yarısını içer diğer yarısını da yerdim mesela.

İki elimle taşıyamadığım kadar makaleyi/kitabı okumak fikri ürkütücü geldiğinden,bir kısmını saklıyordum. Dün hepsini ayyuka çıkardım. Acıların çocuğuyum.

Bir de doktora da ne çalışacağıma karar verdik. Daha doğrusu hocalar konuştu ben de dinledim. Arada da kafamı salladım yavaşça. Çok az bir kısmını anladım anlattıklarının. Güzel şeyler düşünüyorlar sağolsunlar. "Ben yapamam bu dediklerinizi" dedim. Onlar da öğrenirsin dediler.
Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime.

Şiddetle ışınlanabilmek istiyorum ayrıca. 2010 a geldik hala teletransporter yok! İsyanım size bilim adamları! Bir silkinin kendinize gelin artık!

O olmadı bana bir tane Vecihi versinler bari.. Atsın götürsün teyyaresine.
Çıkıp kilisenin önünde Vecihi geliyoooor diye bağırmazsam ren geyiği olayım..

kış falan hikaye güneş olunca

2010-03-10T13:16:00.001-08:00

kış falan hikaye aslını isterseniz. son bir haftadır deli gibi güneş var. yerler hala buz. göl hala ufuk çizgisine kadar donmuş vaziyette. ama günşe var diye, hiç koymuyor. öyle çok farkedilir bir ısınma yok ama insanın içi ısınıyor.
ve ben bir blog yazısına daha hava durumuyla başlıyorum. olmaz olsun böyle yazı.

tez falan yazıcam diye 100 kilo olmak yolundayımç biraz da mali durumlar kısıtlı olduğunda gönlümce at koşturamıyorum, haliyle kendimi mutfağa verdim. mozaik pastalar, mezeler, poaçalar, kekler derken mütemadiyen pişiriyor mütemadiyen yiyorum. iki tane data şaapılacak altı üstü diye obez usta oldum.
böyle tez de olmaz olsun.

diğer taraftan kreatif bir patlama da yaşıyorum ne yalan söyleyeyim. böyle boncuktan kuş, kot pantolondan etek, elbiseden şapka yapasım var felaket. insan tüketmeyince güzelleşiyor. saçma sapan tüketim de olmaz olsun.

bir de sürekli aklıma bişeyler geldiğinde "yahu bunları yazmam gerek" dürtüsü ve akabinde onların aklımdan gidivermesine bağlı olarak "çok da önemli değillermiş demek yahu" ikilemi var. friendfeed e bakıp bakıp hizaya geliyor, adeta kıskanıyorum. ben de "pembe mi daha güzel mavi mi?" gibi bir post atarak sosyal gözlem yapsam mı diyorum. muhtemelen bu yazıyı okuyan sosyal psikolog ablalarımdan sosyal networkler üzerine çalışmalarını reca ediyorum. kavanoza sığmaz fikirlerim var.
öyle fikriler de olmaz olsun.

bir de 11 kedi edindi. adı da sophie (p ile mi yazılıyor f ile mi bilmem, sophie'nin buna aldırış edeceğini de sanmam gerçi). feci birşey. "madem doğuramıyorum o halde hayvan edineyim" gibi fikirler hücum ediyor bu ara, özellikle de makul şeyler üzerine düşünmekten kaçmak üzere seri saçmalamaya başladığım vakitlerde. sophie nin tombulundan isterim yuvarlanarak yürüsün. yani yürüyemeye üşensin de yuvarlansın. ya da doğurayım bir tane. böyle kafa karışıklığı da olmaz olsun.

al bir tane de kış fotosu koyayım, ambiyans olsun.
kıştan fotoğrafından olacak ambiyans da olmaz olsun.

selametle.

döndüm ki...

2010-02-20T08:13:00.000-08:00

..döndüğüm yerde değildim.

david geçenlerde John Bauer in Jönköping' e nasıl hapsolduğunu anlattı. Ne kadar doğrudur bilinmez, burdan çıkmaya çalışırken, tekneleri bir fırtınaya yakalanıyor ve Granna açıklarında batıyor. Otel, müze ve muhtelif binalara ismi verilen John amca aslında ebediyen burda kısılıp kalıyor, burdan kaçmak isterken.
Groningen, şehir olarak çok mu muhteşemdi? Hayır.. Ama orda, sanki hep benim için hazırmışçasına bekleyen o sosyal çevre beni şehre eklemlendirdi. Şimdi burda, çok daha benim, çok daha bana aitmiş gibi hissetmem gereken bir coğrafyada, kaç sene daha kalabilirimin muhasebesini yapmaya çalışıyorum. Muhtemeldir ki başka bir alternatif çıkmayacağından, istediğim gibi başka bir alternatif yaratamayacağımdan burda kalacağım. En azından bir süre daha. Ne kadar daha?

O kadar başvuru, kovalamanın ardından, hiç başvurmadığım, hatta talep bile etmediğim, hatta varolmayan bir Phd kadrosunun teklifi ile geldi Charlotta. Ki kendisi beraber çalışmak isteyebileceğim yegane insandır. Bana el verse alır yürürüm biliyorum. Ama sevinemedim. Sebepleri belli işte..
İyi para kazanmak, iyi bir kariyer yoluna çıkmak, sonrası için altından merdivenler hazırlamak falan kendime en rasyonel olanken, rasyonel olanın mutlu etmediği gerçeğine kafamı çevirmek durumunda kalıyorum yine. Ertelediklerim için kendimi "daha yaşım küçük" diyerek avutuyorum.

Daha hiç birşey bitmiş değil şüphesiz. Ama birşeyler şekillenmeye başladı. O zamanın bu kadar kısa sürede geleceğini de bekliyor değildim ne yalan söyleyeyim. Kafamda sonrasında neler yapacağıma dair birşeylerin netleştiği evre, ağaçlarda çiçeklerin patladığı bir bahar gününe falan denk gelir zannediyordum. Ama yine durmayacakmış gibi yağan karla anacağım bu dönüm noktasını da gözüken o ki. Kış çocuğu olmanın kısır döngüsü diyelim ve geçelim bunu da.

"Döndüm ki döndüğüm yerde değildim" demiş Enis Batur. Gidiyorum, geliyorum, tekrar gidiyorum, sonra tekrar dönüyorum. Ama kendi içimde spirale sarıyorum aslında. Zaman geçtikçe doğrusal olmayan bir şekilde kendime düğümleniyorum. Zaman içinde herşey biraz daha yerine oturur, biraz daha çözülür dediğim herşey bende düğüm oluyor, bende kümülatif birikiyor.
"There and back" temalı bir not daha düşüyorum kendime bir kez daha. Sonuncusu olmadığını da çok iyi biliyorum.

----
başka..
retro takılar alıyorum kendime ikinci el dükkanlardan. ne ara takacağımı hiç bilmiyorum. plastik boncuklardan takılar, uzay canavarları yapıyorum ütüyle yapıştırarak.
bolca bitki alıyorum. suluyorum onları sık ve az. şarkı falan söylüyorum onlara "start wearing purple" diye 50 sini yeni devirmiş "şık latife" edasında.
yemek yapıyorum. yemek yiyorum. başka yemekler yapmak istiyorum.
bir dikiş makinası almak istiyorum. bir perde dikmek istiyorum. bir tane atkı örmek, sonra onu söküp tekrar örmek istiyorum.
"sahnede" giyerim diye aldığım ve sahnede giyilemeyecek ayakkabılarıma ve aksesuarlarıma bakıyorum ara ara dolabımı açıp.
gitmek istediğim yerleri sıralıyorum kafamda bazen.
bazen sıkıldıkça izlanda'ya uçak bileti bakıyorum. biraz sıkıntımı alıyor.
görmek istediğim insanların yüzlerini, seslerini hayal ediyorum sıkça.
kendi adımı onların sesinden duymaya çalışıyorum.
bugün istanbul'da olsaydım akşam ne yapardım diye düşünüyorum.
bugün istanbul'da olanlar akşam ne yapacaklardır diye düşünüyorum.
müzik yapmak istiyorum ekseriye. elime geçen mikrofon büyüklüğünde her nesneye iki name mırıldanıyorum 5 yaşındaki halimden farksız.
zar zor orjinal rengine döndüğüm için saçlarıma hayıflanıyorum. iki renk değiştirir, kafamı dağıtırdım diyorum halbu ki.
kardan ve soğuktan da daha az rahatsızım artık. iklim canımı eskisi kadar sıkmıyor.
diğer bir deyişle yuvarlanıp gidiyorum işte.
spiral gibi içe doğru yuvarlanıyorum...
hava -8, kar yağışlı.
benim içimde kocaman bir kartopu büyüyor. alıp uzağa bir yere fırlatasım var...

Günün Murphy Kanunu

2010-01-25T15:29:00.000-08:00

Kötü şeyler insanın başına, fiziki imkanlarının ve zamanın en kısıtlı olduğu durumlarda gelir ki, o "şeyler" ile başetmek çok daha zor olsun.

Terminoloji

2010-01-20T12:35:00.000-08:00

Ekonomi öğrencisiyim ben son bilmem kaç senedir. Sosyal bilimdir dediler Türkiye'de. Burda öyle demiyorlar. Öyle olsaydı "Social Sciences" departmanının altında olurdu şüphesiz. Halbu ki öyle değil. "Economic Development" diye bişey var mesela. Bir de "Development Studies", o başka. Şu anda bir ekonomi öğrencisi olarak "Spatial Sciences" fakültesinden aldığım "Population and Development" diye bir dersin sınavına çalışıyorum. Bambaşka bir terminoloji. Bambaşka bakış açıları, kriterler. Aynı mevzular. Evet, sosyal bilimlerde net bir tanım aramak anlamsız olur, kabul ediyorum. Ama artık beynim uyuşuyor literatür farklılıklarından. Önce dilden kaynaklanan terminolojik farklılıklarla baş etmeye çalışırken, şimdi farklı alanların terminolojileriyle başetmeye çalışıyorum. "Alan seç ve onda uzamnlaş" diyor bazı hocalarım. Yapamıyorum. Doğam buna izin vermiyor. "Development" çalışırken bir insan Ekonominin altında ve diğer tarafta "Developmental Studies" diye bir şey varken, nasıl görmezden gelebilir ki? Dallanınca da budaklar gözüme batıyor böyle. Tanımlama arzusu çeşitliliğe yol açıyor sosyal bilimlerde, amenna. Bu çeşitlilik, zenginliğidir diyoruz bilimin ekseriye. Peki ya zayıf noktasıysa. Ya biz bir şeyleri anlamnldırmaya, formülize etmeye çalışırken, aslında daha yalın çözülebilecekleri daha komplike hale getiriyorsak?!?
Yorgunum bugün biraz. Yorgunluğumun sebebi okumaların başında, fikirleri teorileri anlamaya çalışırken vuku bulmuş olsaydı keşke, ama değil! Yorgunluğum terimlerin içinde kayboluşumdan... Beynimi buzdolabına koyarsam biraz serinler mi acaba?

Hollanda senin adın neden Hollanda?

2010-01-15T17:01:00.000-08:00

Herşey bir anda oldu... "living in this city is like acting in a movie" dedim Nele'ye. Halbu ki Nele yanımda değildi. Aslında kimse yanımda değildi. Ben gecenin ikisinde bisiklete biniyordum boş Groningen sokaklarında. Hava muhtemelen eksilerdeydi ama üşümüyordum. Çünkü kanım dünyanın başka başka yerlerinde üretilmiş şaraplarla doluydu. Öğrenci bütçesine rağmen aynı gecede bir şişe chile, bir şişe fransız cabarnet bir şişe de menşeini bilmediğim bir rose devirebilirdim bu şehirde. Bugünkilere bakamayacak kadar kanıksamışım bu lüksü(!)artık..
Önce uzun bir sokakta gitmeye başladım. En yavaş adımarla pedalladım bisikletimi. Kaymayı göze aldım... Kayıp da serilmeyi karların üzerine... Düşmek istedim, ki canım tam yansın...
Pedalladım... Yolu açmışlar, tuzlamışlar besbelli donmasın diye. İki yanı kar yığını... Sol tarafımda boylu boyunca kanal.. Kanal da bot evler... Bot evlerde insanlar... Isınıyorlar belli ki, bacaları tütüyor... Uzun boş bir yol... Hem de sisli... Hem de sessiz, kimse yok...
Sonra başka bir ara sokağa döndüm, dönmemem gereken... Dönmem gerekmeyen ya da.. O da bir önceki kadar ıssız... İki tarafta kar yığınları. Bu sefer ki biraz daha küçük bir yol, yer yer kar kalmış yolun ortasında... Aynı sis, aynı boşluk... Gözümün alabildiği hiçbir yerde hiçbir canlı...
Sonra bir sokak daha, sonra bir tane daha... En son küçük bir gölet vardı sol yanımda eve gelmeden hemen önce.. Kanalmış evvelden belli ki. Buz kesmiş, donmuş... Üstünde ördekler, başlarını sokmuşlar gövdelerine uyuyorlar.
Kafamda binbir türlü müzik... Önce yaylılar giriyor, sonra nefesliler... Ney giriyor, usul usul üflüyor birileri... "Ney sesini çok severim" diye fısıldıyor kulağıma... O da yanımda değil halbu ki... Aklıma Emre geliyor sonra, can arkadaşım... Lisedeyken tutturmuştu ney üflemeyi öğrenicem diye. Ses çıkaramamıştı dahi. Şimdi o da "ekmek" peşinde... "Biz erken erip sonradan yolu şaşanlardanız" dedim, bu sefer kendime...
Pedallamaya devam ettim bisikletimi.. Ta ki kendi sokağıma çıkana kadar...
Sokağımın başına geldiğimde sola kıran bir araba görüp kızdım. Orada olmamalıydı. Bir ben ayakta olmalıydım o an. Film benim filmimdi ve ben şehri kapatmıştım bu akşam. Uygun efekt için sis bile ayarlamıştım, torpilim büyük yerdendi. Bu araba nerden çıkmıştı.. Sonra araba gitti... Sonra yaylılar... Sonra üflemeliler... Pedallamaya devam...
Gece 2 olmuş bile... "Kendime not düşmeliyim" dedim hemen bir heyecanla... Nasıl kitledim bisikleti, nasıl açtım ahşap kapıyı, nasıl çıktım daracık merdivenlerinden evimin(!).............
Bugün, çok değil bir yarım saat önce, herşey bir anda oldu... Bir anda, o yollarda bisikletimin üzerinde giderken gecenin bir vakti, şehrin sırrına erdim.
"Bu şehirde yaşamak bir filmde oynamak gibi"... Güzel değil, çirkin değil.. Ama film gibi...
Özleyeceğim... Burayı da...

Nazim

2010-01-06T04:29:00.000-08:00

Atav atmisti bloguna bir zaman. O zaman degil ama bu zaman bana gelsin....

"Kafamı çıkarıp dolaba kilitlesem bir haftalığına,
Karanlığına boş bir dolabın
Omuzlarıma bir çınar diksem kafamın yerine
Uyusam gölgesinde bir haftalığına…"

Nazim

şu yeni yıl mevzusu

2009-12-31T07:49:00.001-08:00

yeni yıllarımın laneti var "kutlama" anlamında, tıpkı doğumgünlerimin de olduğu gibi. 1 (yazıyla bir) sürpriz doğumgünü partisi haricinde, okulda yalapşap kesilen pastalar, aile içinde çimdirilen yanaklar ya da danaya girer gibi 2-3 kişi kombine kutlamalarla geçti..
yılbaşlarından bahsetmiyorum bile. kutlamaya niyetlendiklerimin dahi akıbeti felaket.
işbu sebepten ben de yeni yıl kutlamalarına kafa tutar oldum. misal annemle babam geldi ziyarete, son on gündür yollardayız. groningen'e dönüşü 31 ine denk gelecek şekilde ayarladım ki, evde, pijama terlik kuruyemiş kombosuyla bir seneyi daha devirebilelim. gönül hatuna kalsa kadeh kaldıracaktı eiffel in ayağında ama neeeiin!
lanet dedim de niye dedim?
çünkü aralık ayı pis bir aydır. aralığa yol eden ekim kasım da bittabi...
yılın sonudur, yorgundur, muhasebesidir tercihlerin falan..
bir sonraki yılın bilinmezliğidir. nerede yaşayacaksın, nasıl yaşayacaksın, napacaksın stresidir. bir sonraki yılın başvurularıdır aralığı takip eden ocak ayı. bir de benim için bir yaş daha yaşlanmaktır.
"şu yaşa geldiğimde şunu şunu yapmış olacam" ları yapamadığının idrakıdır...
soğuktur bir de. hele böyle soğuk bir yerdeyken dize kadar kardır, eksi ondur, ayazdır, dondurmam gaymaktır..
o yüzden kutlamaların lanetli olduğu tesbitimin yanaklarından makaslar alırım.. kutlanacak bir hadise göremiyorum artık biten yıl/gelen yıl kombosunda.
bir gün, bebe belik, bilmem kaç senedir oturduğum kurulu düzenimde, tek derdim tombalada ikinci çinkoyu yapmak olursa, o zaman iki çatapat bir şampanya da ben patlatırım.
ama şimdilik kuruyemiş pijamayı hak ediyor yeni yıl hadisesi..
cümlemize happy new year.
adios estarabim, sağdan soldan estarabim au au!

oteller falan

2009-12-28T16:27:00.000-08:00

çalışma masasının çekmecesinde incil olan bir oteldeyim şimdi, brükselde.
bir keresinde doğu karadenizde seccade görmüştük bir odada da nasıl şaşmıştık annemle. şaşmamak lazımmış.
bu da business style: the new tastement...

yine şu gurbet mevzusu

2009-12-16T14:23:00.000-08:00

Bugün Aynur'la karlı Hollanda sokaklarında yürürken (işte yıllardır özlemini çektiğim giriş)..
Ne diyordum, hah, yürürken, Türk öğrenciler muhabbeti açıldı. Burada, Groningen Universitesi'nde öğrenim gören Türklerin sayısı doktoralarla falan beraber 30 civarı yanılmıyorsam (fazlası vardır azı yoktur). Hesap ettim bunlardan bir 10 tanesini falan biliyorum, 5 iyle falan da görüşüyorum. Aynur Zernike Kampüsü'nde ne kadar çok Türk olduğundan bahsederken muhabbet döndü dolaştı, yurt dışında Türklerle Türk oldukları için görüşme muhabbetine geldi yine. Bu böyle dünün bugünün muhabbeti de değil. Ezelden beri, belirli bir sürenin üzerinde yurt dışında kalan insanın bünyesine zuhur eden bir ikilemdir diye tahmin ediyorum. Ne Türklerin içine yekten kaynamak istersin, ne de o komüniteden uzak durabilirsin. O yüzden kimsenin daha evvel varamadığı bir fikre varmış olduğumu falan düşünmüyorum. Ama muhabbetimizin üzerine eve geldiğimde, Jönköping'den Burak'ın, geçmiş de yazdığım bir cinnet postuna yorumunu görünce, dedim bu tesadüf bir cilayı hak ediyor. Buyurunuz burdan yakınız gurbetlik cigaralarınızı bu akşam o yüzden;

Bilen bilir benim öyle geleneksel konularda hiç gocunmam olmadığını. Rakı muhabbetini, göbek havalarını yer yer sevdiğim gibi, çok türkü de ağlamışlığım, gurbet günlerinde bütün yöresel yemekleri pişirmişliğim, Türkiye'den gavur ellere kutu kutu lokum, türk kahvesi ve bilimum yöresel lezzetleri taşımışlığım vardır bir elçi edasıyla. İsveç de iken ayda bir Huskvarna'daki Arap marketinden, burdaysa haftada bir Türk marketinden alışveriş yapıyor, her seferinde de anlamını düşünmeksizin "alllllaaah bereket versin" demekten pek keyif alıyorum esasen. Perşembe akşamları porto şarabımı yudumlarken, Aşk-ı Memnu izlediğimi falan da saklayacak değilim. Jazz korosunda Aqua de Beber söylerken, ritm tutucam diye ankara havası oynamaya başlamışlığım dahi vardır. Hiç umursamıyor gibi görünüp 5 saat sigara böreği sarabilirim bir international day için. Ama bütün bunlar ben, bütün bunlar benim ve bütün bunlar geldiği gibi... Yani Türkiye'de nasıldıysa öyle dürtüler içimde. Ne bir uyum sağlama telaşına girdim, ne de Türküm ben heleloyyy kafalarına... O vakit nefret ettiğim Tarkan'dan hala nefret ediyor, elektrikli bağlamanın sesine hala tahammül edemiyorum misal(sırf bu yüzden çok sevdiğim halde müziklerini, üç şarkıdan fazla Babazula bile dinleyemem). Sırf Türkiye'yi temsil ediyor diye Hadise'ye bok atmaktan çekinmeyeceğim gibi, Norveç'e oy verirken de elim titremez. Benimle ilk tanışıldığı vakit kim olduğumdan önce, Türkiye'nin Avrupa Birliğine Girmesi hakkında ne düşündüğüm ise merak ettiği karşımdakinin, koşarak kaçmak isterim. Ve bu örnekler böyle uzaaar gideeeer.

Bütün bunları anlattım çünkü ben insanların, normalde iletişim kurmayacakları, arkadaşlık etmeyecekleri insanlarla, sırf yurt dışında "bir avuç" Türk oldukları için arkadaş olmalarını anlamıyorum, anlayamıyorum. Eğer sana lazım olan, lazım gelen Türk ise yurt dışına çıkmak neden?! Her gittiğim yerde, bir şekilde en yakınımda bir Türk oldu. Ama şunu çok rahat söyleyebilirim ki bunu mümkün kılan herşeyden önce "aynı dili" konuşabiliyor olmaktı. Ve burda aynı dilden kasıt safi Türkçe değildir tahmin edilebileceği üzere.

Ben "Türk'e Türk'den başka yoktur dost nimet" dalgalarına inanmıyorum. (Nice Türk arkadaşımı toplasan bir Rasa, bir Marc etmez misal nazarımda.)
Ve biraz faşizanda olsa, insan ilişkilerini, millet kimliğinden bağımsız düşünemeyen bir insanın, turistik sebepler, kısa süreli ikametler haricinde yurt dışında bulunmasının hata olduğunu söylüyorum.
İşte kırk milletten göç alan Almanya'daki Türk problemi, işte yurt dışından ihraç edilen damatlar gelinler, işte 19 dan sonra evlendirmeler kız çocukları, işte hala ülkesinde yaşadığı ve aynı dili konuştuğu adama "gavur" demeler... O insanların haklı sebepleri var en azından. Neredeyse yarım yüzyıl önce başlayan bir göçün, dil bilmeden etmeden, doğru düzgün bir uyum/uyuşma politikası olmadan, saçma sapan koşullara entegre edilmiş insanları onlar. Peki ya biz, lisansını masterını yapmış, deliler gibi ingilizce konuşabilen, iletişim konusunda sıkıntısı olmayan biz milletçilik yaparsak ne fark kalıyor o burun kıvırdığımız göçmenlerden? Onları yerip de kendimizi yermezsek riyakar olmuyor muyuz?
Bu kadar lak lak yapan kendim de dahil, yurt dışında yaşamaya meyil etmiş herkesin şapkasını önüne çıkarıp bir düşünmesi gerekiyor bence.. Demem budur.

Ve dip not: Kimsenin bir üstünlüğü ya da eksikliği değil, herşeyin herkese göre olmadığıdır vesvesem. Demişler ya "Hacı hacı olmaz gitmekle Mekke`ye, dede dede olmaz gitmekle tekkeye" diye.. O hesap işte...

yazacak başlık bulamadım

2009-12-07T20:45:00.000-08:00

..nasıl seçimler yaptığımı fark edip hayrete düşüyorum yer yer. misal şu anda konunun referansı, sabah şu saat olmuş hala bitiremediğim bir makale.
sana verilmiş bir seçme özgürlüğü arkadaş! git demiş adam, paşa gönlüne göre bir konu seç.
var işte genel geçer bin tane şey. seç birini. ne literatur arama derdi ne bişey. hatta hali hazırda kritiği yapılmışlar var. ama yook! olur mu! illa sofistike olmak lazım. gidip "yolsuzluk ve cinsiyet" gibi osuruk tısırık bir konu seçecek, zar zor bulduğun 3-5 tane literatüre, hiç bir altyapın falan olmadan meydan okuyacaksın. bunu da son iki gün yapacaksın hatta ki daha heyecanlı olsun. niye?

sıradan olmak, sıradan bir aksiyon almak bu kadar mı zor hayret arkadaş!?
bazen kendimi nefesimi tutmak suretiyle boğmak istiyorum iş bu sebepten. ceza olsun diye haşlanmış ve iki gün bekletilmiş yumurta falan yedirmek istiyorum kendi kendime.
hatta bir elimle kendime tokat atıp, diğeriyle de tokat atan elimi sıkarak tebrik etmek istiyorum şu anda.(bu sonuncuyu yaparak bir nebze ayılabilirim belki.evet.)

vaka özeti: saat altı.. iki saat sonra ders var.. 5-6 saate annem geliyor, onu alıcam amsterdamdan.. sonra rasa ile proje.. aynurla bütçe planı.. dün de 4 saat uyudumdu.................

"...and the relation between gender gap and corruption perception index might not always be signficaaaaananıııııııııııı!"

Jack yanağından makas alırım

2009-11-20T15:01:00.000-08:00

Seni çoksevdik Jack kardeş.
Henüz 25 yaşında olduğun için...
Kafamız güzel olmamasına rağmen donumuz ıslanana kadar bizi zıplattığın için.
Kafandan su gibi ter gelene kadar kendin zıpladığın için.
Hollanda'daki muhtemel en keyifli akşamı geçirdiğim için..
Nele ev arkadaşım olduğu için ne kadar şanslı olduğumu bir kez daha hatırlattığın için..
Bin tane şey varken aklımda, bundan iki sene sonra, senin gibi bir sahnede zıplamaktan başka birşeyi düşünmediğim bir kaç saat geçirdiğim için..
Velhasılında sorarım sana Jack!
Did we really fall in love?

Oceansize

2009-11-18T14:52:00.000-08:00

Üzerine kayalar yağarken biri baş ucunda ninni söylese, Oceansize ın yaptığı müzik olur.

sam amca sen naptın!

2009-11-16T09:52:00.000-08:00

kim gönderdi carissas's wierd şarkısını sam amcaya? söylesin kızmıycam.

tespitim geldi hanım

2009-11-09T13:25:00.001-08:00

1)merdivenlerden adımlarımı pat pat diye atmak suretiyle inip çıktığımda, tıkalı olan burnum bir nebze olsun açılıyor. ama bunu arka arkaya bir kaç kez yapınca nefesim kesiliyor. tarif edilemez bir ikilemdeyim bu sebepten.

2)evin içinde üzerinde robe de chambre ve elinde bir rulo tuvalet kağıdıyla dolanmak çaresizlik hissi veriyor.

3) iki gün önce ateşim 39.5 u geçtikten sonra ev arkadaşımla türkçe konuşmaya başladım(mışım.) komik lan!

4)antibiyotik olmadan da iyileşilebiliyormuş. kaldı ki akdenizin turuncu yok. bir de o olsa demek kafamın üstünde bireyk dans yaparmıştım şimdiye.

5)bu dönem kesinlikle yanlış dersleri alıyorum. kesinlikle.

6)tam emin olmamakla birlikte mandalina yemek de tıkalı burnu açıyor olabilir. (gidip şimdi cognitive neuroscience master ı yapan ev arkadaşıma bu teorimi söylesem beni kepçeyle kovalar mı acaba?)

7)ben baya kanto seviyormuşum da haberim yokmuş. yanına da kulüp rakısı gider gibi geliyor dinlerken. kulüp rakısı içmedim hiç halbu ki, tadını falan bilmiyorum. onun yanına da beyaz leblebi. keza beyaz leblebiyle rakı da içmedim hiç. ama vardır kemal paşa nın bir bildiği herhalde.

dün gece..

2009-11-09T01:33:00.001-08:00

3.30 da uyanıp "düşünmek istemiyorum" dedim yattığım yerden. uyurken yoruluyorum...

kendime çelme taktım

2009-11-08T13:14:00.001-08:00

bütün gün "science of sleep" temalı videolar izledikten sonra youtube da, malum linke tıklamasaydım tekrar dinlemek için o şarkıyı, Charlotte Gainsbourg un bizim Stéphanie olduğunu nerden bilecektim...

domuz gribi

2009-11-06T08:32:00.001-08:00

bir insanı şartlamayla grip yapmak mümkün müdür?
havaalanındayken girdiğim "nerde bu virüs" paranoyası, çok değil ikinci günde beni al aşağı etti.
öyle böyle dağılmadım..
burda olmak istemiyorum şu anda, burda değil..

döndüm..

2009-11-04T03:25:00.000-08:00

..döndüm ki döndüğüm yerde değildim.

jamais vu / deja vu

2009-10-11T09:05:00.000-07:00

dredg - jamais vu VS. lamb - gorecki

bir deja vu dan öbür jamais vu ya salıncak...
hiç olmamış gibi herşey.
kesintisiz tekrar ediyor gibi herşey.
biri diğerinden daha gerçek değil.
biri diğerinden daha güzel değil.

bütün bunları yapan şu durmayan yağmurdur diye varsayıyorum.
güneşli olsaydı hava çünkü, ikisini de siktir eder, flunk - on my balcony dinlerdim.

friendfeed twitter fb ab cb db ob beeeee!

2009-10-10T06:42:00.000-07:00

facebook a tr de ilk üyelik alan guruhtan olduğumu farzediyorum. friendfeed/twitter için de aynı geçerli. biraz da o dönem ergün etkisiyle gün içinde sayısız siteye/sosyal network e üye oluyordum. ama ne kadar kendimi eğitmeye(!) çalıştımsa da, sanırım benim bu mevzularda ıskaladığım bir şey var.

mirc fenomeni! böyle vakti zamanında irc de toplamı 3 ü geçmeyecek kanalda, hemen hemen aynı tipler allahın günü haberleşme halindeydik. aşk meşk dalgaları bir tarafa, milletin birbirinin ödevini falan yaptığını dahi hatırlıyorum kanal üzerinden. hatta saatli buluşmalarla sanal doğumgünü partileri falan yapıyorduk o kadar. ailemizle yaşamaktan nefret ettiğimiz bir ergenlik döneminin alternatif evi gibiydi aslında. millet böyle nasıl özelini paylaşırdı deliler gibi. dahası var olmayan özeller yaratılırdı hatta. yakaladığım üç beş çakma travma hikayesi falan vardır böyle, yakalayamadıklarım da vardır eminim yaşımı göz önüne alacak olursak.
şimdi neredeyse 10 yıl sonra, bu friendfeed e twitter a bakıyorum ben gün içinde. yer yer bir şeyler post ettiğim de oluyor elimin altında tabda açıksa. çoğunlukla başka siteler üzerinden beslemelerdir yansıyan ama.
aman diyim şuraya yazdıklarım 'antipopulizmin karşı konulmaz populerliği' gibi anlaşılmasın. en nihayetinde ben de facebook da 50 tane albüm biriktiren, ona buna yorum yapan, resim yorumları üzerinden gününü şenlendiren naçizane bir kulum.
ama anlamadığım şey biraz da mirc li yıllarda bilip de unuttuğum o paylaşım istekliliğinin kendisi sanırım. bu friendfeed/twitter ahalisinde, "şimdi evime doğru giderken markete girdim, kaymaklı yoğurt mu alsam torba yogurdu mu acabaaa?" gibisinden bir postun varlığı kadar, ona "like" diyeni de anlamıyorum. şimdi onu yazanın sebebini, karar verme mekanizmasını devretmenin dayanılmaz hafifliği, başedilemez yalnızlık, ya da işte sanal komünikasyon bağımlılığı olarak falan bir şekilde açıklayabiliriz sanırım. ama ona 'like' diyen adamın aklından geçeni anlamıyorum ki ben. neyi sevdin beğendin a abicim? bir insanın iki yoğurt arasındaki kararsızlığını mı, yoksa günlük yaşantı içinde milyon tane bunun gibi an olmasına ve bunun nitelikte hiç bir özelliği olmayan bir aktivite olmasına rağmen onu ordaki 50 kişiye birden yöneltmesini mi sevdin? o tuşa basarken aklından geçen nedir yani? "ahah ne güzel yoğurt alıyorsun papatyacan! akşam bana mantı mı yapacan?" gibi bir yorum yazsa, şerefsizim bu kadar takılmayacağım. yani bir şekilde ben resmen insanların alışveriş listelerini, içtikleri çaya attıkları şekerin cinsini falan takip eder oldum. hayır, kapatsam kapatamıyorum iradesizlikten, bakmasam bakmadan duramıyorum gün içinde gelen "best of feeeeeds" notification hadisesinden. bazen de gerçekten yararlı bir iki birşeye rastlama hali var tabi kapatmaya caydırıcı nitelikte. tam bir parçası da olamıyorsun. böyle salak bir durumda özetle bu sosyal networklerle ilişkim. ne olmuştu da mirc falan patlamıştı onu da hatırlamıyorum ki tarihten destekli teorilerle çıkayım ortaya.

geçen yine böyle altında 40-50 comment sıralanmış bir iletiye bakıyordum. commentler de olan şey 3-4 kişinin yine yukardaki yoğurt örneği gibi bir ileti üzerine muhabbeti. ama yorum sayısının çokluğundan mütevellit ff in algoritması o iletiyi "best of feeds" listesine çakıvermiş. aklıma bakırköyde ilker'in oturduğu sokakta, camdan cama sürekli muhabbet halinde olan teyzeler geldi görünce. aslında birbirine bir bardak çay içmeye bile gitmeyen yıllardır belki, ama 10 ar dakikalık aralarla birbirilerini "update" eden teyzeler. onların ki kalastan camdan pencere ise, bizimkisi de bu işte.
bill amca windows u sen gel bir de şimdi gör!

odenplan şen oluuuurrrr!

2009-10-09T03:03:00.001-07:00

deniz bunun "human piano" sunu yaptıydı benim sesimi ve fotoğraflarımı samplelayarak, ama powerpoint de.
tez flash da yapıla, buralara koyulaaa!

procrastination

2009-10-05T13:42:00.000-07:00

kümülatif olarak artan bir "to do list" in karşısında, periyodumdan mı stresten mi olduğunu bilmediğim bir karın ağrısıyla kıvranıyorum.
saat olmuş yine 23:00...

....

master'ı en çok sonunda 'bir şey' e odaklanmak ve bütün eforumu ona sarf edebilmek için istemiştim.
şimdi aynı sebepten doktora hayali kuruyor, ruhiye ablayla groningende bir kafe, murat abiyle jönköpingde bir restoran açma planları yapıyorum.
ve rasayla tam olarak maksatının ne oldugunu kendimizin de anlamadığı ve plan sayılamaycak kadar soyut hayallerimiz(!)var oturup üzerine ciddi ciddi kafa yorulabilecek cinsten. denizle yaptığımız kayıtları ve "bir sekiz şarkı daha çıkartırsak turneye oynarız" nidalarımızı saymıyorum dahi...

şimdi tam şu anda, gender üzerine bir makale teklifi yazmam gerekirken, diğer taraftan birbiriyle alakasız konular üzerine okumam gereken 2 tane economic history makalem var farklı tablarda açık. hiç öğrenmediğim advanced calculusu bir kaç haftada öğrenip, advanced mikro'dan geçmem; game theory nin anasını ağlatıp markets and competition ödevini hazırlayabilmem lazım. türlü tez okumaları yapıp bir taslak çıkartmam, o çıkarttığım taslağı tez elden isveç deki hocama göndermem lazım. kışı hastalanmadan geçirebilmek için haftada en az bir kaç gün spor yapabilmem, ve zıçtıımın gre sini verebilmek için de bir kaç saat verbal pratiğine zaman ayırmam lazım. bu hafta sonu adam gibi sınavlara çalışabilmem lazım ki deniz geldiğinde huzurlu bir haftamız olsun veakabinde istanbul'a ve oradan ankara'ya gidebilirim.
sonra geri gelirim...
sonra hikaye başa sarar...

.....

çok nadir anlar var yaptıklarımın hepsinin birlikte bir şeye hizmet ettiğini hissettiğim... o anı o şekilde tutmaya çalışıyorum ama olmuyor. parçalarımı bir araya getiremiyorum. sonunda kendimi "hiç" yaparken buluyorum.
birgün, çok uzun süre "hiç" yapmış olmaktan korkuyorum. kendimi mütemadiyen "hiç" yapmaktan yakınırken bulmaktan korkuyorum en kötüsü, ve bunun için alakasız şeyleri suçlarken bulmaktan...

yapılacakları ertelemek için, bunun gibi gereksiz uzun yazılar yazmayı alışkanlık haline getirmekten korkuyorum bir de...

bir kere daha: "boa sorte"

2009-09-30T16:13:00.000-07:00

Veee bir kere daha "boa sorte" diyoruzzz!
Jazz, Blues, Bossa korosunun ikinci hafta çalışmasına dayanamayıp bir şişe Porto şarabı götürdüm yanımda (cesaret versin hesabı.
Akabinde kaçınılmaz bir Porto sohbeti...
Akabinde "portekizce şarkı söyeyebilir misin?" sorusuna, Porto şarabının çakırlığıyla verilmiş "evet" cevabı..
Aralık da, bir hayalimi gerçekleştirip, Portekizce solo söyleyebilirim...
Düşünmek bile dizlerimin bağını çözüyor...
Yaw Groningen, sen de Porto kadar güzel bir şehirsin vesselam!

jolanda dan devre-mülk

2009-09-27T07:15:00.000-07:00

Yeni eve taşındım. Benim için yeni ama özünde gayet Eski bir Hollanda evi ki ev de tastamam dayalı döşeli devredildi eski sahibesi Jolanda tarafından. Belki onunla tanışıp, bir kaç kere sohbet etme fırsatı bulduğumdan şimdi kendimi onun hayatını devralmış gibi hissediyorum. (Kadim ev arkadaşım Sinem ben İsveç'e gidince benim odama geçtiğinde benzer bir ifade kullanmıştı.) Bilinçsizce tekrar ediyor olabilirim.) Daha önce de eşyalı evlere taşındım ama öncesini bilmediğinden eşya sadece eşya olarak yer ediyor kafanda. Bu sefer biraz farklı oldu.

Mutfağında yabani otlarla ve elma ağaçlarıyla kaplı bir bahçeye bakan görece geniş bir balkonu var. Sigara'ya yeniden başlatacak cinsten hem de (!) 2 katlı, 2 kişilik, ahşap merdivenli, böyle küçükken hayalini kurduğum gibi bir ev..

Ne diyordum devre-mülk.. Karşı duvardaki martılı saat de bir hikaye devredilmiş, hemen yanındaki kitaplıkta inci gibi dizili duran Fransızca kitaplar da. Sağda solda bitkiler, duvarlarda avant-garde tablolar ve o tablolarla anlamadığım bir şekilde uyumlu ikea mobilyalar, yerde tam ayağımın dibinde kedi gibi kıvrılmış yatan ev arkadaşım Nele....
Beynimin içinde muhtelif yerlerde yanıp sönen ampüller var da gözlerimi kamaştırıyor gibi şaşkın şaşkın kısıyorum onları bazen, hatta bazen cidden başım dönüyor şu oturduğum kanepeden mutfağa yürüken.

Evvel referansımı kaybetmiş oluşumla alakalı söylediklerimin hepsi ülke bazındaydı ama şimdi şu ancak zeytinyağı ve limonla servis etsen rakıya meze olabilecek beynim, bu evdeki her minik detayı İstanbul'la eşlemeye çalışıyor. Nele Sinem oluyor, şu koltuk da kırmızı değil mavi... Sonra hoop gözüme kitaplıktaki kitapların üzerinde dizili anlamadığım fransızca kelimeler takılıyor, odadan kafamı uzatıp bakıyorum üst kata çıkan merdivenlere ve kendime geliyorum. Bu böyle bir kaç gün daha devam eder diye tahmin ediyorum. (Bütün bunlar evi temizlerken kullandığım kimyasalların yan etkisi de olabilri pekala, göriciiz.)

....

Yazarken çirkin geliyor şu zamanın yaşananlarını yazmak günlük tutar gibi ama dönüp dönüp yoklamak fikri güzel. "Olm bir şarkı vardı ya acayip güzeldi, neydi onun adı ki?" sancılarına benziyor çünkü bazen bir anı hatırlamak bir uyaran olmadıkça. Mobil olma sorunları yaşamadan önce çer çöp biriktiriyordum, onu da yapamıyorum artık.

Bir çizim defteri ve eski çin gazetelerinden yapılmış boya kalemleri attım mutfak masasının üzerine. Gidip geldikçe bişeyler çiziyoruz üzerine, notlar düşüyoruz Nele ile.
24 saat de bir kağıt doldu bile. Maksadına hizmet ederse, "sevgili günlük" klişeşerimin yerini 5 yaş otistik çizimlerim alabilir.
Onu da yapan çok, orjinal değil her türlü ya neyse...
Yemişim...

you can't take the picture of this...

2009-09-23T15:03:00.000-07:00

... it is already gone!

ocağın sönsün yünivörsiti of marmıra e mi!

2009-09-23T09:28:00.000-07:00

sanki ben 4 sene iktisat değil de başka bişey okumuşum. hatta hiçbişey okumamaşım. hatta öyle bir okul yokmuş bile. hala elimde olmayan diplomam bu son tezimi destekler nitelikte.
yani yok olamaz böyle bir saçmalık.
okuldan okula eğitim fark eder de böyle, bu şekilde değil.
dahası ordan çıkan adam başbakan olmuş bu ülkeye..
yanlış yere yürümüş amerika'da bu rte bugün, "durun ordan geçmeyeceksiniz" falan demişler bizimkiler ingilizce anlamamış. ben de şimdi aha öyle derste anlatılanlar bambaşka bir dildeymiş gibi anlamıyorum.
rte ile kader ortağı olmak da varmış, limon sıkaydım öyle ortaklığa.
ben o adamın özürlülüğünün bile o okuldan kaynaklanmış olabileceğini falan düşünmeye başladım bugün benzer mallıklar yaşadıkça derste...
ocağın sönsün lecole de la marmıra. basket potaların yansın hatta!

Tokat atarim sana Noah and the Whale

2009-09-21T07:08:00.001-07:00

Dun aksam Hollanda daki ilk konserime gittim: Noah and the Whale.
Simdi oturup "ve dun aksam cok yagmur yagiyordu sevgili gunluk" minvalinde olsun diye yazmadim bunu, bir mecalim var a dostlar...

Bu UK den cikma caaanim grubumuzun iki tane albumu var ikisi de birbirinden leziz. Ben bunlari "2 atoms in a molecule" sarkilariyla tanidim bildim sevdim. Last.fm de denk gelmistim (hani su fitne yuvasi yasakli last fm) Neyse bir heyecan, yeni ev arkadasim acti gecen "2 atoms in a molecule", dedi "bildin mi bunu bak ben pek severim". Benim son bir yildir alarm sesim, ringtone um sarki bu sarki. Oyle seviyorum yani.. Dedi ki Dear Nele, Pazar gunu geliyorlar gidelim. Uctum havalara.. Dun kalktik gittik velhasil.

Konser sonrasi 3 alternatif tespitim var gruba iliskin, 3 u de birbirinden osuruk:
1-Turnelerde yorgun dusmusler depresyona girmisler
2-Hollanda ya her gelen grup gibi takilmsilar da takilmislar kendi dunyalarina dusmusler
3-Gotleri kalkmis kendilerini Sigur Ros zannetmisler..

Boyle bir depresif hareketler, bir seyirciyle hic konusmamalar, iste arada "shut up!" diye bagirmalar, bir de uzerine calmadilar 2 atoms in a molecule. Heima dan arak bir atraksyonla da kapattilar amcalar konseri.

Bir grup butun sarkilarini calmak zorunda degildir suphesiz konserlerinde. Boyle tavernaya eglenmeye gitmis de peceteye yazip istek yaptigi sarki calmayinca nevri donmus maganda agzi gibi olmasin. Ama bu grup cicegi burnunda, iki albumluk bir grup. Oraya gelen insalarin ceyregi sadece dinlemistir bu grubu (konsere beraber gittimiz 8 kisilik arkadas ortamindan cikardim aha da bu istatistigi, sample size i kurcalamayiniz). Bu turneye cikmalarini mumkun kilan populeriteyi UK pazarinda ve webde hit olan sarkilariyla yakalamislar ki bunlardan biri de 2 atoms in a molecule (bakiniz last.fm de top tracks 4. sirada sarki)
Yani calmamak niye?!
Yaptigin muzikten baska bir karakteri oynamak niye? Oynamak niye hatta ve hatta seni alti ustu 200 kisinin dinledigi got kadar sahnede?

Placebo ornegi geldi aklima simdi yazarken. En sevdigim parcasidir "I know". Iki konserlerine gittim biri Tr de biri Portekiz de ben bu amcalarin, hic birinde calmadilar. Niye calmiyorlar demedim. Calmadiklari bir suru sarkidan biriydi sadece I know. Top tracks ilk 15 de bile yok. Calmazlar calmazlar..
Bizim delikanlilarin ki ise isguzarlik ama. Adamlar kendi popularitelerini reddederek "cool" u oynadilar kendilerince. Yersen..

Iste boyleyken boyle oldu a dostlar. Canli canli dinleyecegim diye iki gun tepindim durdum da dinleyemedim diye kuyrugum acidi ozetle.

can yuuuuu spot aaaaa patterrrnnn!?!?

2009-09-19T14:34:00.000-07:00

ratatat remixini dinleyip, orjinal videosunu izleyerek, böyle böyle şeyler...

"...I am leaving this harbour
Giving urban a farewell
Its habitants seem to keen on God
I cannot stomach their rights and wrongs

I have lost my origin
And I don't want to find it again
Whether sailing into nature's laws
And be held by ocean's paws

Wanderlust! relentlessly craving
Wanderlust! peel off the layers
Until we get to the core

Did I imagine it would be like this?
Was it something like this I wished for?
Or will I want more?

Lust for comfort
Suffocates the soul
Relentless restlessness
Liberates me (sets me free)

I feel at home
[ Bjork Lyrics are found on www.songlyrics.com ]

Whenever the unknown surrounds me
I receive its embrace
Aboard my floating house

Wanderlust! relentlessly craving
Wanderlust! peel off the layers
Until we get to the core

Did I imagine it would be like this?
Was it something like this I wished for?
Or will I want more?

Wanderlust! from island to island
Wanderlust! united in movement
Wonderful! I'm joined with you

Wanderlust!

Can you spot a pattern?

(relentlessly restless)

Can you spot a pattern?
Can you?..."

bi siktir git gmail

2009-09-15T05:02:00.000-07:00

ne vakit inboxta birsey arayacak olsam onlarca log cikiyor karsima. sonra soluma sagima bir sogukluk... oturup okusan ayri dert, silsen ayri. hafizani sevmiyorum senin gmail. suursuz ol biraz be. iki insan ol!

geçmişten bir mail

2009-09-12T17:17:00.000-07:00

Portekiz'den İstanbul'a dönmeden az evvel yazmışım Sinem'e..
Haziran 2006..

"İkinci memleketi terk etmeden az evvel bir mail daha döşemeli değil mi? İki ayağının bastığı yer senin yurdundur demiş Abidin Dino. İki ayağımı hızlı hızlı oynatma zamanı gelmedi mi? Yeniden başka topraklar fethetmeli... Hâkimiyeti ilan etmeli. İmparatorluklar yıkılır imparatorluklar kurulur içimizde. Rönesanslar, reformlar oluverir. Kendimize keşifler yapar; üçüncü, beşinci dünya ülkelerini keşfederiz. Evvel sömürür sonra sömürülürüz muhtemelen. Birbirinden farklı ama en önemlisi yeni yepyeni kültürler ürer orda. Kendi içimizde kültürel değişim programları uygular Erasmus bile oluruz değil mi? Bastığın yer ülkendir işte. Sen de tek hâkimi güzel ülkenin… Sen ziyaret etmezsin aslında hiç kimsenin diyarını. Attığın her adımda yeni ziyaretçileri olur senin ülkenin. Gelip geçen sen değil onlardır… Fark etmezsin. Sen onları önemsediğin kadar önemlidirler. İmtiyazlar senin verdiklerinle sınırlıdır. Zaman zaman ülkenin kanunlarıyla yargılar bazen haklı bazen de acımasız cezalar verirsin. Kimi zaman diktatörüsündür kendi ülkenin, kimi zamansa açmışsındır kapılarını demokrasiye. Kendini ülkenle ilgili kararları tek başına alamaz, yahut almazken bulursun bazen. Ama demokrasi zor iştir. Hükümetleri yıkılır, rejimleri değişir ülkenin. Tersine devrimler oluverir. Bir de bakmışsın ki yine diktatörü olmuşsun topraklarının. Astığı astık, kestiği kestik, kimseye müdana etmeyen... Hep çalışan bir tarafı vardır kocaman gökdelenleriyle ülkenin. Asık suratlı, saat kadranı gibi monoton, koşturup duran insanlarla dolu şehirleri vardır. Vakit tatil vaktiyse güneyine gidilir topraklarının. Bol güneş, bol kum… Yahut yağmurlu bir sonbahar vakti huzurla dolar ülkenin şehirlerinden biri. En güzeli de tüm şehirleri yakındır birbirine senin topraklarının. Sadece ekonomisini, hukukunu değil; yağmurunu güneşini de kontrol etmektesindir o toprakların. Doğa anası da sensindir ülkenin. İstediğin gibi giydirirsin gökyüzünü. İki ayağını bastığın yer senin ülkendir işte. Dahası yok. Bir ben, bir kendim, bir de ülkem geliyoruz iki gözüm… Az kaldı…"

yüzümü ıslattı..
"başka topraklar"ın sonu yokmuş ülkeni de alıp gidecek...

referansimi kaybettim

2009-09-05T17:10:00.000-07:00

stockholm`deyim bir kac gundur. kac kere alakasiz cumlelerde alakasiz cografyalarin adini geveledim bilmiyorum... deniz gece bas agrisindan neredeyse atak gecirecekken, bir an hollanda´dayiz zannedip, hastaneye gidersek saglik guvencemiz gecer mi diye dusunmeye basladim. ertesi sabah jonkoping`de uyandigimi, bugun ise yarin bremen e degil istanbul a ucacagimi zannettigime yemin edebilirim.
referans cografyami kaybettim bu haftasonu, cok basim agriyor...

"I am too young to be a hippie to old to be a punk"

2009-08-31T15:05:00.001-07:00

Demiş kim demiştiyse nereden aklımda kaldıysa...
Bugün, önce Bragi diye 200 yıllık bir koronun çalışmasına, sonra da sırf gitmedim dememek adına bir ex-change partisine gittim Groningen'de.
İşte tam yukarda yazan gibi arada sıkıştım kaldım:
Bir erasmus partisini kafam kaldırmayacak kadar yaşlı, bir koroda 3 saat Beethoven söyleyemeyecek kadar gencim sanırım.
İşbu sebepten başım ağrıyor olabilir şu anda..
Pekala sapla samanı karıştırıyor da olabilirim.
Onun için en güzeli her yaşta uyumak.

nederlentıraleylilaylilalililom :çok da acayip olmayan durumlar (2)

2009-08-29T02:18:00.000-07:00

-En korktuğum şey başıma geldi, blog günceye dönüştü. Olmaz olsun..

-O değil de ev buldum resmen. Şaaahane bir insanla beraber, merkezde, dayalı döşeli bir deee balkonu var. İsveç den nargilemi getireceğimdir. Ekimde çıkıyoruz eve Nele Apla ile. Yine yeni yeniden bir Alman kardeşimiz. Tesadüften fazlası var Alman işinde sanırım (Evvel Marc, Sonra Rasah, imdü Nele). Almanlarla dostluk kurmaya genetik yatkınlığım olabilir. Almanlar yenilince ben de yenilmiş sayılabilirim.

-Dün Mırmırıdan hocamla ve adaşım eşiyle buluştum, bir kahve içtim Groningen de. Sonra onlar beni burdaki Türk doktoralarla tanıştırdılar. Güzel bir yemeğin (+şahaaane sohbetin) ardından bir sokak konseri yakaladık. Çok yağmur yağdı, çok üşüdüm. Çok keyifli insanlar çok. Hepsine birer tane nazar boncuğu takacağım.

-Bisikletle mobil olmak dünyanın en güzel bir şeyi. Sırf bu yüzden dönüp dolaşıp buralara yerleşebilirim(zzz). Kendime not: git pisiklet farı al, kalın zincir al, eşek olma.

-Perşembe vize işleri için Stockholm'deyim. Akabinde home sweet home Jönköping. Deniz' e diyim de bana bir somon yapsın (Sana diyorum sana). Yapar da mübarek insan, kıyamaz. Hikmetinden sual olunmaz.

-Sabah sabah fotoğraf baktım bi dolu (Facebook crisis). İstanbul'u özledim, insanları özledim, bir zamanı özledim. Sonra camdan dışarı baktım geçti.

-Ne iyi yaptım da geldim yaw..

Hollanda: çok acayip durumlar.. wallaa.. (1)

2009-08-23T15:12:00.000-07:00

3 gün önce Rasah ile İsveç'den arabaya yükledik bütün eşyalarımızı, Hollanda'ya taşınıyoruz. Ne onun evi var ne de benim. 10 saat sürecek sandığımız yol 17 saat sürdü. Almanya-Hollanda sınırında bir yerlerde bitik düşen Rasah'yı motive etmek için kıçımdan şarkı uydurdum çok güzel oldu ama şimdi hatırlamıyorum.

Gece 2 dde vardık Groningen'e. Bir saat daha araba kullanacak gücü olmayan Rasah'yı ikna ettim geceyi şehirde geç,rmeye. Hostele kendimizi nasıl attık, nasıl suyun altına girdik falan hepsi rüya gibi. Uyumadan Rasah nın, son 200 km boyunca alıcam diye avuttuğum soğuk birasını aldık oturduk bir köşeye. Bu arada arabayı nereye park ettiğimize dair en ufak bir fikrimiz falan da yok hani. Ama çok eminiz kimsenin bi bok çalmaya teşebbüs etmeyeceğinde, mültecilerin, çingenelerim arabalrından farksız zira arabanın arkası.

Ben evsizlik ve zilyon saat acılı yol başıma vurmuş şekilde resepsyondaki abiye sordum "sürekli oda kiralamak istiyorum var mı bildiğinzi bir yer?" diye. Abi dedi ki "benim erkek arkadaşım oda kiralıyor ama bir on güne çıkar ancak bişeyler." Soğuk bira ve duş almanın sevinci, abinin güler yüzüyle birleşince böyle bir cennet oldu bana o an Hollanda..

Ertesi gün Can2ın kuzeni Türk kadını aradım. Geldi beni aldı merkezde. Dedi arkadaşına bişeyler ısmarlayalım Amsterdama yola çıkmadan. Tuttu bizi bir Türk marketin arka tarafına götürdü. Bulgaristanlı bir arkadaşı işletiyormuş mekanı. Sonradan redlight ekürileri olduğunu öğrendiğim başı eğik iki üç tane abla da oturuyordu. Darlandıkça bir sigara bir çay içmeye gelirlermiş.. Rasah nın suratındaki ifadeyi unutmam mümkün değil: "Resmen Fatih Akın filminin içindeyiz Özge."

Kadıncağız beni eve götürene kadar yol boyunca 19 yaşında gelin getirildiği Hollanda'da yaşadığı zorlukları, nasıl kadın sığınma evine kaçtığını, nasıl dil öğrendiğini, çocuklarını nasıl kendi üzerien aldığını anlattı. Dedim ne ekstrem hayat. Çok değil bir kaç saat sonra 80 de Mamak'da yatmış, işkenceden ölümden dönmüş bir abinin Hollandaya göçüş hikayesini dinledim ağzından.

Dün akşam başka bir Türk kadının evine yerleştim. Çocuklarıyla kadın sığınma evlerinden, eski kocasından il il kaçmalardan gelen güçlü başka bir kadın. Mis gibi düzeni ama yüzü nasıl yorgun. Dedi "tek derdin oda bulamamak olsun". Sustum bişey diyemedim..

Şu son 3 gündür duyduklarım, tanıdıklarım; Ankara'daki hayatımızın ne kadar sıradan, ne kadar sorunsuz olduğuna dair teorimi doğruladi. Lise bitip de 18 i doldurunca İstanbul'a gitmemiş olsaydım ya da hiç çıkmamış olsaydım Ankara'dan bilecek miydim bu hayatları?!

Evet an itibariyle odam yok belki hala. Bavulumun biri bir yerde öteki başka..
Lakin yarın sabah okul açılıyor diye heyecanlıyım yine de...
Hatta giyeceğim kıyafetleri katlayıp ayak ucuma koyasım var...

...when in Rome

2009-08-16T06:47:00.000-07:00

"si fueris Romae, Romano vivito more; si fueris alibi, vivito sicut ibi"

demiş St. Ambrose

meali;

"if you are in Rome, live in the Roman way; if you are elsewhere, live as they do there"

Deniz'in becayişim Meksikalı yeni ev arkadaşıyla konuşurken elli kez "..when in Rome" deyince dedik menşeine bakalım lafın da, soran olursa "kim demiş?" diye hık mık etmeyelim.

Türkiye'den yurtdışına gelen öğrenci profili.....

2009-08-11T14:49:00.000-07:00

.....deli ediyor beni deliii! diye şarkı yapacağız Deniz'le oturup tez zamanda. Olmaz arkadaş böyle birşey!
Nasıl seçiyorlar nasıl beceriyorlar da bu bilhassa ex-change gelen insanları adaptasyon özürlü, dışa açılım ruhu sıfır, geleneksel poaça tadında seçebiliyorlar anlayabilmiş değiliz.
Kiminin yurt dışında birşeyler deneyimlemeye dair en ufak bir hevesi yok, böyle birileri ite kaka yollamışcasına... Kimisinde insanın içini ekşiten bir arabesk, her daim vatan hasreti (saysan 2 ay olmamıştır çıkalı tr den ama tarhana görür rüyasında), kimisi anlaşılması mümkün olmayan geleneksel bir kafada, karma yurtda kalmak istemez, erkekle aynı banyoyu kullanmak istemez, kimisi Türkiye'de yapamadığı her boku yemek için akıl almaz bir kaşarlık sergileri tabu mabu allah ne verdiyse yıkar geçer kafasındaki hastalıklı batı fikri yüzünden, kiminin dünya dan haberi yoktur, bir google a okulun adını yazıp da aratmaktan falan acizdir....
Yani ne biliyim, yıllar var ki Portekiz örneklerinden beri şunu şöyle bağıra çağıra dile getirmek istemişimdir de bir türlü cesaret edememişimdir. İşte insanı hor görmemek lazım falan feşmekan diye. Ama yok yaw!
Herşeyden evvel nasyonalist tarafım gıcık oluyor benden bağımsız (varlığı benden bağımsız zaten o tarafımın, o sebepten gıcık olmasının önüne de geçemiyorum) Yani bu ex-change için gönderilen insanlar bir yerde burdaki Türkiye oluyor işte. bunu anlamak bu kadar zor mu. Ne alaka ki not ortalamasına bokuna püsürüne bakarak adam seçersin. Adamın gpa sinin 3.5 olması kazma olduğu gerçeğini değiştirir mi? Yani Deniz anlatıyor işte, hayatında iki kere Taksim'i görmeden İstanbul Üniversitesinde okuyan adamı yurt dışına yolladılar diye. O adamın ne deneyimleyip ne biriktireceğini, kimi nasıl temsil edeceğini hesaplayarak yola koyarsın?
Bu temsil işi de ex-change in özünde var işte. O şaşaalı international day ler bişeyler... Adam zaten safi Made in Turkey. Neyin özellikli olduğunu ayırt etme kabiliyetinden yoksun. O yüzden tabi ki kalkıp Mevlana'dan Efes'den Efsanelerden ülkenin geçirdiği tarihi süreçten bahsedecek değil. Açacak bir Tarkan, oynama şıkıdım şıkıdım, arkasından bir Sertab Erener "everyway that i can". Kabab is our food ACTUALLY and ayran is very delicious (burda actually ingilizce de eriştiği level a vurgu çekmek için.)
Oyhh neden böyle sosyal patladım? Şu sebepten: Biz geliyoruz tereley diye Tr den mesaj atan isnanlardan sadece bir (rakamla 1) tanesinin kafasının çalışması gerektiği şekilde ve gerektiği kadar çalıştığına kanaat getirdik cümleten.
(Onda da yanılıyor olabiliriz.)
Ha bütün bu mevzuyu küstahlık, burnu büyüklük olarak algılamak da mümkün. Doğrudur.
Çok da fifi!

neden böyle oluyor acaba neden?

2009-07-26T08:33:00.001-07:00

zorda kaldığımda, evsiz kaldığımda, parasız kaldığımda, umutsuz kaldığımda ya da bööle bööle bişeyler olduğunda, içime adeta bir paris hilton bir lindsay lohan kaçıyor. gizli kokoşluğum ayyuka çıkıyor yani istemsizce. mütemadiyen tırnaklarımı törpülemek, ojelerimi değiştirmek istiyor, yağ bağladığıma hayıflanıp spor salonuna koşmak, saunada bayılana kadar yatmak falan istiyorum. misal şu anda saatlerce saçlarımı maşalamak istiyorum groningen de bir oda haberi çıkana kadar.
adeta tissskiniyorum kendimden. ilginç.

home home sweet home

2009-07-23T09:14:00.000-07:00

eve dönmenin güzelliği...
temmuz da kapalı hava ve yağışa rağmen jönköping de olmak omuzlarımı hafifletti. mutfağımı özlemişim en çok. bir heyecanla (ilk kez) yoğurt mayaladım (merakla bekliyorum neticeyi.)
eve geldiğimde deniz in hazırladığı mis gibi sarmısaklı norveç somonu karşıladı. göl kenarına yürüyüp ciğerlerime oksijen mideme de dondurma depoladım. her ne kadar jet-lag e tembelliğimin de eklenmesi sonucu mütemadiyen uykulu da olsam keyifliyim.
yarından tezi yok tekrar spor..

gezmenin en bir güzel tarafı eve döneceğini bilme hali sanırım. anladım ki şimdilik "ev" burası. yeni "ev" opsiyonları temalı bu sürecin sonunda en az burası kadar kendimi iyi hissettirecek bir yer bulabilmeyi umuyorum.

bir de eşşşşek olmasam da çalışsam.. çok çalışsam =/

hollanda ya son bir ay bir de. ve evet. hala ev(!) im yok..

time zone

2009-07-13T21:00:00.000-07:00

şu bilgisayarın saati 6.00 gösteriyor. ona bakarak burda saatin 12, tr de saatin 7 olduğunu hesaplıyorum. inatla değiştirmedim. eksi altı/artı bir kafası oldu iki ay. tez zamanda (ağzıma sıçılmak suretiyle) düzelecek. artı bir güzelmiş hep öyle kalsın..

so you wanna be a superhero?

2009-07-13T20:28:00.000-07:00

there's banging on the wall
it's 5 am i've no sleep at all
just thoughts of how i might
struggle through tomorow
too much time in one day
too much time to occupy
with boring thoughts
boring moods
boring bedtimes
won't tell a single soul
that my soul's gone
it's hard to write this song
it's all a joke
it's all been wrote down by
someone's that' probably dead

i might be leaving soon
i might be leaving soon

there's laughter from below
it's 1 am how could you have known
the thoughts of silence
that keep me from going
back to sleep at night
wish i could call someone i love
to stop thinking of myself
long look in the mirror,
just look so empty

you were right
i can't do this
i'm going crazy
it's fine by me
now you can see
how much i've become empty

i might be leaving soon
i might be leaving soon
i might be leaving soon

my dreams full of what's not real
i'll fly away and save the world
i'll make you proud someday
i just won't be around to see your face
my life is full of what's not here
i'll go away and save myself
i'll make you proud today
i just won't be around to see your face

flashback button

şu anı biriktirme mevzusu falan

2009-07-06T23:09:00.000-07:00

....halbu ki biliyorsun her seferinde o deklanşöre basarken yahut blogun/kağıdın/peçetenin üzerine karalarken, o anı olduğu gibi yakalayamayacağını. ama bitmeyen garip bir isteklilik işte insandaki. misal portekiz'de çekilmiş yüzlerce fotoğraftan birini açmayalı ne kadar zaman oldu. güya hayatımın işte en bir güzel zamanı vs vs. yani dönüp bakmayacaksam eğer, yahut bakarken mutlanmayacaksam hesap ettiğim gibi, o anı yakalamanın, yakalayıp da bir harici belleğe yahut facebook a yüklemenin ne anlamı var?!
gelgelelim bütün bu rasyonel tespitler o istekliliği köreltmiyor. tek değişen yıllar geçtikçe çektiğim/çekildiğim fotoğrafların yahut yazdığım şeylerin trendden ziyade daha kişisel algıma dayalı olmaya başlaması. işte şimdi dönüp bakıyorum facebook arkadaşlarıma (!), milyon tane insan ayaklarıyla pizza kulesini tutmaya çalışıyor yahut eiffeli eliyle kavrıyor yahut times meydanındaki gökdelenlerden herhangibirinin onda birinin önüne kafasını monte ediyor (herkeste fisheye alacak para yok tabi kriz falan)... işte bu çizelgedeki klişeye en azından eiffel noktasında dur demiş olduğuma inanmak istiyorum. gittiğim yerlerde klişelerden ziyade köşede kalmışların daha fazla cazip gelmeye başladığını hissediyorum. işte müzeler, binalar, falanlar filanlardan ziyade insanlar ve hayatlar pek daha bir leziz gelmeey başladı damağıma. haritayla yürümekten nefret eder oldum. bir şehirde kaybolma fikrini seviyorum. fransada belçika birası içip, belçika da waffle yerine kebap yemekle ilgili bir sorunum yok artık. hala çok fotoğraf istiyor canım ama o da yalnız dolaştığı zaman eşlikçisi insanın. biri olduğu vakit yanımda o gönüllü oluyor zaten çekmeye. ve hayır kanada mapple leaf pin i almadım ve new york yankees tişörtü almayacağım.
anneme sordum geçen "kızım sen elitistentellektüelbirsıçımbişey olmuşsun, ankara'ya geldiğinde çiftlikte bir kokoreç ye bişeyin kalmaz" dedi. ordan house "bi sus kadın moron musun everybody lies" diye höykürdü.
o gün gelsin bakacaz artık hangi "diagnosis" doğru. house un ki mi annemin ki mi?
bahisleri açıyorum...

toronto

2009-06-23T21:12:00.000-07:00

trinity bellwood parkinda 200 e yakin insani ayni anda drum calip tuttururken gordum. toplu meditasyon... adamlar bizim kabagi alip gokdelenlerin arasina koymuslar terbiryesizce. bir de bunu her hafta yapiyorlarmis. herkes evinden drumlarini diger enstrumanlarini getirmis, bir taraftan tepiniyorlar bir taraftan acayip acayip poiler biseyler. bir de herkes muthis ayik. sonra drum session bitti basladilar vokalle meditatif sesler cikarmaya. boyle bir cember etrafinda tipler. o da bitti biri cikti bi bankin uzerine dedi onumuzdeki hafta sali suradaki beach de yapiyoruz simdi herkez copleri toplasin. miller ciddi ciddi etrafi temizlemeye basladi. bir tafatan takilmaya devam ederek. sonra iki dakika yuruyorsun ana cadde, polis arabalari falan...... gozun gordugu koca koca binalar parktan cikinca lakin parkin ici kurtarilmis bolge. 4 saatligine belki ama mumkunmus.

butun gun enstitudeki ard arda sunumlarda bohem endeksini falan tartisip torontonun, aksamina boyle biseye denk gelince acayip oldu.

workshoplara ve akademik mevzulare gelince, o bambaska bir yaziya konu olur. diyebilirim ki lakin "that might be the first day of the rest of my life..."

toronto pek guzel.

p.s: portekiz mahallesinde kaldigimdan oyle demiyom vallahi...

turca en nueva york

2009-06-19T17:05:00.000-07:00

Nasıl oldu bende anlamadım. Her şey bir anda oldu. Bir türlü gelmek bilmeyen Kanada vizem için sabahın bir köründe kendimi bir Mtero-North New York exprese atıverdim. Hani zorunluluktan resmen. Halbu ki böyle canlandırmamıştım elbette kafamda. Yılların mevzusudur yaw New York'a gitmek. Bri nevi level atlamak gibi. O sokaklarda yürüyüşümü, üstümdeki kıyafetlere kadar kafamda çizdiğim zamanı bilirim. Lisede miydim? Nil bir albüm çıkarmıştı. Onda da babasına yazdığı bir şarkı vardı: "New York'a gittiysem nolmuş? Babamı üzdüysem nolmuş? Gencim bir yarınım kalmııııış" diye... Ben Ankara'dan daha burnunu çıkarmamışken Medison Square de düşünebiliyordum kendimi, lisenin bahçesinde kulağımda discman sonsuz turlar atarken. Ya ya..
Velhasılında o gün böyle geldi. Vize çıktı mı yetişcek mi kaygılarıyla nereye gittiğimin farkında olmadan (çok da umrumd olmadan) Manhattan'a vardım. Sanki günlük ritüelimmiş gibi kaygısızca o trenden indim, sanki yıllardır kullandığım bir yermişçesine garda çıkış kapısını buldum, başladım konsolosluğa doğru yürümeye. Kahve ihtiyacı duydum uyanabilmek için -sabahın yedisi- önüme gelen ilk starbucksa girdim. "Herzamankinden" ifadesiyle kahvemi istedim: "Medium Regular". Elime kolum kadar bir bardak tutuşturduklarında ancak içinde olduğum gerçekliği idrak edebildim (işte idrak denebilirse).
Kanada konsolosluğunda Venezuelalı bir müzisyenle tanıştım. Ezberinden Nazım şiiri okuyabilen kaç adam bildin? Bu onlardan biri çıktı işte. Bana ezberden Orhan Pamuk kitapları sayıyor. Dedim "Ben bir Ergenekon bilirim gerisi boş, hem sen biliyon mu Twin Towers'ı Hizbullah yıkmadı. ya ya!" O da dedi ki "Sen onu geç de ben buralıyım, Brooklynde oturuyorum" O Brooklyn deyince bu bizimki "dedim yaa dedim sen dedim nasıl dedim ha ha ha!"
Piyango çıktı resmen çocuk cıvıklık bir tarafa. Yavşak olmayan, entellektüel -den kasıt okumuş etmiş-, yurt sışında yaşayıp da Chavez'i seeeevmiyooom demeyen tek Venezuelalı da koskoca New york da bana Kanada konsolosluğunda denk geldi. Hikmetinden sual olunmaz işte rabbimin.

Dedi benim bugün off bir kaç saatim var yardımcı olayım istersen. Dedim gözümsün: "Eres mi ojos" dedim tabi yo hablo espanol minvalinde ama anlamadı bizim Juan bilader. Olsun bir hoşluk oldu =/
Aldık vizelerimizi çıktıııık velhasıl...

Dedi "Central Park'a gitmek ister misin?" Bu şimdi öyle bir soru ki... Sanki Güvenpark'a, Kuğulu Park'a gitmek ister misin der gibi. Bir süre rötarlı düşünüp, gecikmeli cevaplar verdim tekliflerine. O saniyeye kadar tek derdim vizeyi vaktinde alıp pazar günü yola çıkabilmekti Toronto'ya. New York falan mikimde değildi.
"Central Park'a gitmek ister misin?" sorusu tokat gibi patladı.

Geçtiğim bütün sokaklar o kadar tanıdıktı ki... "Flashback of a feeling" diyor ya Metric o hesap.. Ortalama bir film izleyecisinin Rockafeller dan Time Square e sekerek gidebileceğine bahse girebilirim.
Açlıktan midem kaynayana kadar yürüdük. Sonra China Town: "Do you wanna buy Rolex?" diye yol kesmeler... Bir dakika önce De Beers ın önünde endam eyleyince benim beyin oldu cacık. Ucuz bir Vietnam restoranında ziflendikten sonra, Little Italy de kahve.... Sonra Soho, sonra Battery Park, Statue of Liberty, tekrar Broadway. Broadway yaw... Hani şu bütün sene elimde dönen kitapların hepsinde örnek üstüne örnek verilen creative industry teorilerinin taçsız kralı, kaymaklı ekmek kadayıfı...

Bir an boş bulunup dedim ki "i can prewiev myself in this city. not that i am willing to live but i can sense that moment: me, living here... creepy..." Juan güldü. Bense ürktüm.
Daha çok erken olmasına rağmen yorgun olduğum bahanesiyle exprese tekrar attım kendimi. New Haven'a kadar sızmışım. bunu bildiğimden yanımdaki teyzeyi tembihledimdi New Haven'a varınca kaldır beni deyu.
Gözümü açtığımda dedim ne rüyaydı...
Bunu daha şuurlu tekrarlamalıyım.

......................

Sonra Besim bir şarkı sözü gönderdi:

"yeni bir ülke bulamazsın
başka bir deniz bulamazsın
bu şehir ardından gelecektir
sen yine aynı sokakta dolaşacaksın"

o (!) şehrin uykusuna yatıcam bugün.
içinde herşeyden biraz olsun, herkes olsun...
rüyadır en nihayetinde mantığa lüzum yok.

böyleyken böööyle işte...

p.s: başlık engin ispanyolcamdan ziyade Federico Garcia Lorca'nın "Poeta en Nueva York" una ithafen şey olsun diye...

özel istek üzerine havuçlu kek tarifi

2009-06-16T22:11:00.000-07:00

Sevgili Okurlarım,
Kocanız işten eve yorgun ve huysuz mu geliyor. Hiç endişelenmeyin. Bir dilim havuçlu kek ile onun kalbini kazanmaznı mümkün. İşte tarifi;

Malzemeler;
-4 yımırta
-2 su bardaaaa şeker
-2 su bardaaa un
-1 paket kabartma tozu
-varsa vanilin şeker yahut bir tatlı kaşığı vanilya şurubu
-1 su bardaa rendelenmiş havuç
-bir takım dövülmüş fındık ya da ceviz (olmasa da olur olursa şahane olur)
-keyfine göre tarçın

Yapılışı efeem;
-yımırtaları şekerlen köpük köpük olana kadar çırpmak suretiyle karıştırıyoruz.
-sonra unumuzu + kabartma tozumuzu + vanilin şekerimizi veee cevizimizi falan karıştırıyoruz.
-rendelenmiş havuçlarımızı da ilave ediyoruz lakin mıcık mıcık olana kadar değil karıştırdığımıza emin olana kadar şaapıyourz. yani bu cümleden kasıt havuçları ilave ettikten sonra çook çırparsak mıcık mıcık olur mazallah.
-bildiğimiz tipik, çember kek kalıplarından birini yağlayıp unladıktan sonra boca ediyoruz.
-(en sevdiğim bölüm) ÖNCEDEN ISITILMIŞ 175 c (350 Fahrenhaaayt) fırınımza koyuyoruz.
-işte sen de yarım saat ben diyim 40 dakika falan pişiriyoruz. kekin pişip pişmediğini anlamak için kürdan batırmak caizmiş.
-kalıptan çıkarmadam soğumasını beklemezsek kek dağılır.
-üzerine krema ya da pudra şekeri falan serpeceksek de keza soğumasını beklemek lazım yoksa erir.

Haydi hanımlar! Yorumlarınızı bekliyorum.
Afiyet Olsun!

doktor doktor kalksana, lambaları yaksana

2009-06-15T23:10:00.000-07:00

house'un kahve makinasında "good coffee, cheaper than prozac" yazıyor. ne güzel di mi?

süpürge faraş sendromu

2009-06-14T22:53:00.001-07:00

süpürürsün süpürürsün de faraşa aktarırsın ya süpürdüklerini. hiç bir zaman tam olarak tozun hepsini o faraşa itikleyemezsin. bugün bööle umut sarıkaya'nın mutsuzluk tanımları gibi bir sahne yaşandı faraşla çaresizce didişirken.
elektrikli süpürgenin gözünü seveyim.

gangs, brothers, sisters felan feşmekan

2009-06-13T07:10:00.000-07:00

Yer: Connecticut Amaaarıka. Dedim ne menem bişey bu "Yeni Dünya" baktım yeni dünya baya eskiymiş. İnsanlar falan bildiğin çirkin. Kimse İngilizce konuşamıyor. Hrkes kendince başka bir dil konuşuyor. Zaten mevzular hep aynı: " taxler kalkmalı meeeeeen", "nabbbıyon meeeeen".
Şaka bir tarafa pizza restoranında geçirdiğim zaman tam bir sosyolojik gözlem madeni. Her milletten adam gördüm dedim amerikalılar nerede. Sonradan olayın sırrına vardım "Amerikalılar" diye bişey yokmuş meğer. Derlerdi de inanmazdım cık cık.
Amerikanca(!) anlaşamadığımızdan ekseriye, hızla ispanyolcamı iyileştirmeye başladım. Öyle ki JFK de shuttle ayarlamaya çalışırken informationdaki kadın ortalama bir türk kadar ingilizce konuşunca mecburen derdimi İspanyolca anlatmak zorunda kaldım. Ya Ya...
Ivır zıvır bir yana hiç göremem dediğim şey dün burnumun dibinde oldu. 50 tane siyahi birbirine girdi önce dükkanın önünde, sonra ne olduğunu anlaymaadan pat pat pat pat silah sesleri.. Bir kaçışmalar bir bişey.. Bekledim polis falan gelir mi diye o da yok. "O memo burası teksas amariiika" dedim içimden. Rafet'i düşününce bütün korkum geçiverdi. Rafet'im El Romannnooom nasıl da güzel demiş valla.
isveç den sonra 5 milyon oldu kafam burda. Algıda seçemiyorum detayları artık.
Bir de tespitipitimi yazayım da bitireyim madem: Amerikanın Dünya'yı nasıl sömürdüğünü en temiz yoldan anlamak için, burda iki market dolaşmak kafi.
See ya meeen!

ulen isveç!

2009-05-30T14:00:00.000-07:00

saat olmuş 11 hava yeni kararıyor. herkes sokakta, bir şenlik bir festival bir bişey. her taraf bir çiçek bir böcek. gidecez diye ipneliğine işte.
deniz gitti bugün. benimse 4 günüm kaldı. aylar sonra ilk kez yalnızım. biraz acayip. mecidiyeköy flashback i oldu. yemeye teşvik ediyor (sigaraya tekrar başlamak mı?!?)
gene bir kolilemeler bir toplanmalar gerekli diye başıma ağrılar giriyor. bu sefer "katlamadan tep" yöntemiyle durumu kurtarmak niyetindeyim bakalım hayırlısı amin.
bir de house güzel dizi. geç olsun da güç olmasın amin.
amin.

mazeretlerim benden büyük! kıtırt!

2009-05-25T15:08:00.000-07:00

Başlık arabesk şarkı sözü gibi oldu ama zararı yok. Efkarla karışık sinir harbindeyim her final/bütünleme/proje teslimi zamanında olduğu gibi. Çok değil bir haftaya kadar dünyanın öbürküsü ucuna gideceğim ama hiç bir yere kıpırdamayacakmışımcasına mutfak masasında kaba etlerimi çürütüyorum. Ev yine etüd mekanı. Her köşede bir yitik + önünde bir laptop. Bilgisayarların canı kalmadı artık.
Kütüphaneden aylaaar evvel aldığım ve aldığım gün yapılacaklar listesinde en bir tepelere oturttuğum kitabı (Objects of Desire) bilmem kaç bininci kez ve yine son saniyede renew ettikten sonra dedim şu yarım saatlik molamı neden google reader a bakarak geçirmeyeyim?!?!
Düzenli olarak arkadaşın, eşin dostun blogunu takip ederken, diğerlerini "yarın yarın" diyerek ötelemekten öyle bir tepelenmiş ki, yine elim istemeden "mark as all read" tuşuna gidiverdi. Dedim "yeni bir başlangıç yapmaya ne dersin". Böyle "sıfırlayınca ertesi günden başlayarak acayip düzenli okuycam wallaha" iç sesi kualğıma kulağıma...
Sonra fark ettim ki bu kaçıncı olacak. Saçmalama eşiğimin sınrılarında kolbastı oynadığım için şu an çok mantıklı bir şey yazmıyor olabilirim lakin bu yığıldıkça "mark as all read" olayı suratıma tokat gibi çarptı dürüst olmak gerekirse.
Durumlar kaldıramayacağım, başedemeyeceğim noktaya geldiğinde sıfırlama alışkanlığı edinmişim de haberim yokmuş.
Ulu google sen nelere kadirsin.
Durduk yerde aydınlandım, pırıl pırıl oldum görüyor musun sen!

torkelina

2009-05-22T04:18:00.000-07:00

Dayanamadım ben de bir quiz çözüverdim. "what is your swedish name?" : Torkelina

You're an Torkel or Torkelina. That name means 'probable sacrifice for the Gods'. You don't believe in norse gods. Sadly enough the norse gods didn't believe in you either. You take science to seriously, and probably think this test was a waste of time.

proje yapmamak için birazdan da havuçlu kek ya da elmalı tart yapmayı düşünüyorum. ya da ikisini de...

izlanda

2009-05-14T04:29:00.000-07:00

Bu kadar kolay olamazdı zaten. dün 1700 kron olan bilet fiyatları bugün 4500 kron. bergenden kalkan ferry ler ayda 3 kere. netice itibariyle gidemiyoruz. ve ben gidemediğimizi haber verebilmek için dahi sevgili arkadaşım Rasa2ya ulaşamıyorum. Cep telefonu kullanımı bazı insanlara yasaklanmalı. Böylelikle her seferinde belki bu sefer ulaşırım umuduyla ömrümüzü yemek zorunda kalmayız.
nıaaaaaaaaaaaaa.

1 2 3 hooopaaa sevgili günlük

2009-05-10T12:16:00.000-07:00

Bir heyecan fırtınasıdır gidiyor efem. Şu blog u günlük gibi kullanmayayım dedikçe düşülesi notların hacmi artıyor. Bir de dillere pelesenk olmuş "insan unutur", kendimize not düşmek lazım o sebepten.
Bir telaşla, apar topar Türkiye'ye gittim geldim. Nasıl oldu nasıl bitti bişey anlamadım. Çok daha acısızdı lakin. Daha kafam rahattı. İlk gelişmiş tokat gibi çarpan surata. Bu sefer baya evimi falan bile özledim o kadar. Bu Türkiye seyahati -biraz da İzmir'den ve şenlikten mütevellit- kakaolu soya sütü gibi pek bi tatlı oldu.
Neyse efem, yazın nasıl yapsam da şu Kanada da düzenlenen organizasyona gidebilsem diye düşünürken vize mevzusu mali problemlerden de beter çıktıydı. Öyle ki İskandinav ülkelerinde yaşayan insanlar vizesiz Kanada'ya giriş çıkış yapabildiğinden burdaki hiç bir elçiliğin vize işlemleriyle ilgilenmiyor oluşu bir yana dursun, bana vize almam için Londra'ya gitmemi önermeleri bambaşka oldu. Vize almak için vize almak ne cins bir durum ola ki. Viva 3rd world citizens!
Tam bu saymalar sövmeler arasında burda doktora yapan bir güzel Huriye Abla dedi ki bana, "Özge Özge benim abim Connecticut da sen git onlarla kal, yazın orda çalış, Amerika da takıl, ordan da mevzu için Toronto'ya geçiverirsin bir günde vize alıp". Ben dedim: "Bir daha söyle!" =)
Öyle böyle derken yeni dünyayı göreceğiz en sonunda. Aman aman.
Amma velakin heyecanım bundan mıdır? Neiiin! Uçak biletlerine bakarken en uygun uçuşun Reykjavik İzlanda üzerindne olduğunu görünce bir dizlerim çözüldü, bir gözlerim karardı. Böyle oturduğum yerde bir gittim geldim. Tam yanıbaşımda da pek saygıdeğer freundum Rasah da aşka geldi. Dedi "O kadar gidecen de iki saat mi kalacan havalannından çıkmayacan mı? Hem benim arkadaşlarım var misafir eder, ben de gelem araba kiralayalım, 4 gün turalayalım adayı bişey bişey" Hoppaaaaaaaa!!! diyip bir çıkmışım kanepenin üzerine, sen de kolbastı ben diyim çayda çıra, öyle koreografi görmemiştir cümle alem.
Şimdi oturdum oturduğum yerde felaket teorileri üretiyorum. İşte vize alamıycam, Vize alsam da Rasah vazgeçecek İzlanda işinden, lastik patlayacak, şöför atlayacak, inek dağa çıkacak bilmem ne. Ama nicedir hissetmediğim bir heyecan bişeysi de bööle geldi oturdu mideme. Pek güzel pek güzel.
Haftaya hep beraber günübirlik benim vize görüşmem için Zitokolme gidilecek bakalım. Incredible 4 olarak gidip vizeyi alıp gelecez işalla amin.
Şu son 3 haftasına girmişkene okulun, hala başlanmamış bir festival projesi ve flash animasyon projesi duradursun, ordan oraya pervane gibi dolanmak güzel.
Sevgili günlük,
yazıma çok sevdiğim bir şarkı sözüyle son vermek isterim:
"Hop tiraliralelli naynananininom
Hooop tiralirallelli nayninanom"

Bir de hiç yoktan halk kahramanı Gongo'yu da kaybettik ya kafamıza pırt yapsınlar...

türkiye, istanbul, stockholm

2009-04-02T07:02:00.001-07:00

bugün stockholmdeyim. ve jönköping de özlemediğim kadar özledim istanbul'u türkiye yi.
insanları...
güzel insanları...
dokuz milyon küstahlık suratıma çarptı bugün.
redd-i türkiye affolmaya!

loppmarknad: bildiğin bit pazarı

2009-03-28T11:45:00.000-07:00

bir takım ticari faaliyetler yapabilmek umudyla, ot çöp toplayıp getirmiştim türkiye'den yılbaşı dönüşü. pek tabi ki elimde patlamıştı pazara yamanamadığım ve başka da satış yapabileceğim uygun ortam olmadığından. tek derdim gerektiğinde üç beş kuruş kazanabileceğimi kendime ıspatlamaktı. hani herşeyi satsam bile elime geçecek para para değildi ama olsundu.
hatta bir gün rasah ileoturup kolyeler küpeler falan yaptık. herşey hazırdı. pazar yoktu.
burdaki türkler "loppmarknad" dan bahsedene kadar.
bildiğin bit pazarı işte. yeni eski millet ne varsa elinde getirip satıyor cumartesi 7-13 arası.
dedim haydi bakalım bir masa da biz ayırtalım. ama yok. ful allah ful. bir iki hafta şansımı deneyip yıldığım bir esnada, burdaki türklerden birilerinin cumartesi masa açacağı çalındı kulağıma ve eşlikçi oldum.
sabah pazarcı özge namzetinde yüklendim eşyaları tuttum kulturhuset yolunu. inanılmaz saçma bir ortam. millet ne bulduysa getirmiş. gelen de belli alan da. sefil bir ortam bekliyorsun ama ilgisi yok. aslında var ama yok. sanırım isveçlilerle, bir arada bulunmaya tahammül edemedikleri (hatta karakafa dedikleri) göçmenlerin bu kadar birbirine entegre olduğu başka bir ortamı tecrübe etmedim.
çok fazla bişey satamadım. aslında getirdiğim şalların hepsini sattım ama kim en verdiyse.
günü hasılatı 470 kron.
sermaye anne insanından olunca kazandığım cebe kalmış oldu.
ama herşeyin sonunda, bugün orda olmak güzeldi.
çok da düzgün tarif edemeyeceğim bir şekilde, yanı başımda dolabını boşaltmak için prada çantalarını satan isveçli, ve öbür yanımda -belli ki ihtiyaçtan- çer çöp satan bir göçmen...
şimdi pazarcı kimliğimi bırakıp, kırmızı topukluları çekip dışarı çıkacağım.
ertesi gün makale yazacağım.
kafam karışık.
ama iyidir...

(resim de bilmem bir yerdeki bir flea market dan)

martkapıdanbaktırır

2009-03-23T17:46:00.000-07:00

güneşli günler bişey bişey dediydik di mi. evet evet...
cumartesi kazakla gezilen gözünü sevdiğimin memleketinde an itibari ile camdan gözümün gördüğü budur:

sınav-bütünleme sorunsalı

2009-03-23T16:16:00.001-07:00

Yıllardır muhtelif yerlerde öğrenci namzetiyle süzülür dururum, şu "sınav-bütünleme"sorunsalı her bi yerde aynı şekilde zuhur etti de ona hayret ediyorum. Ya dedim bu sefer başka türlü olur herhalde. Yok!
Şimdi çarşamba sınav, perşembe sunum var. Çarşamba günki sınavın bütünlemesi Mayıs'da. Sınava adam gibi çalışırsak sunum patlayacak. Buraya kadar aklı başında insan der ki madem öyle, sınavı bütünlemeye bırakayım da sunumu halledeyim.
İşte tam bu noktada sorunsalımız boy gösteriyor. Ne tam olarak çalışıp girebiliyorum sınava, ne de kapak açmadan direk bütünlemeye bırakabiliyorum. Böyle resmen sancı dolu günler. Kalacağını bilmek ama çaresizce çalışmaya çalışmak. Çalıştıkça kalacağını daha da idrak etmek ama "ya olur da geçersem" umuduyla okumaya devam etmek. Arada bir kalkıp iki slayt hazırlamak. Halbu ki bıraksana güzel kardeşim bıraksana. Bırak rahat rahat yap sunumunu otur.
Şimdi kaba etlerimi ısıttığım kanepeden görüş alanıma takılan iki pecmurde arkadaşımın mutfak masası etrafındaki amansız mücadelelerini toşak bir ifadeyle izliyorum - iki dakika sonra aynı absürd resmin parçası olacağımı bilerek.
İnsan 20 küsür yaşından sonra okumamalı demişti bir zaman birisi...
piyyhh..
çalışıyım ben...

kendime not: bütünleme bir, sınav haftası güneşli hava iki, perşembe ders saatlerinde lost izleme sevdası üç: sevmiyorum ulan sizi.

bahar mı geliyor neyy?

2009-03-21T10:45:00.000-07:00

hava miss... saat 18:45 hala aydınlık... amann pek güzel!!

...

2009-03-20T13:29:00.000-07:00

ağlamanın eşiğindeyim. delirmenin eşiğindeyim. izledikçe ordan burdan videoları, milletin halini gördükçe, burdaki refahı gördükçe ciğerim acıyor. resmen nefesim daralıyor. ne yapmak lazım? nasıl yapmak lazım? isveç de market raflarındaki ülker ürünlere mi güleyim, "karımı hastaneye götüremiyorum minübüs param yok" diyen güzel insanıma mı ağlayayım? ev arkadaşım jönköping belediyesinin gençler için açtıkları ücretsiz gençlik merkezlerinde kız öğrenci katılımını nasıl arttırabilirler konulu bir marketing çalışması yaparken, mevzu gözümün nuru ülkemden açıldığında buradaki insanlara "dershane"nin ne olduğunu anlatamıyoruz.
"dersane ya dersane işte. insanların okuldan sonra çocukları gitsinler diye meblasını ödeyebilmek için kredi falan çektikleri yerler. öğretmenlerin evdeki çocuklarını doyurabilmek için okuldan sonar çalıştıkları hani. neden hem de biliyor musunuz? bir üniversiteye kapak(!) atabilsinler diye. aç bilaç, ceplerinde üç kuruş harçlıkla okuyup sonra işsiz kalmak için. that simple!"
feci bir delirmenin eşiğindeyim, acilen kendimi aptallaştırmam lazım...

kısa günün şeysi

2009-03-17T10:47:00.000-07:00

Pek güzeldir ki Ica Maxi de buldum Juicy Fruit. Böyle bir duygu seli yaşandı o anda. Kutunun içine avucumu daldırıp 3 paket kavradım. Kasaya koşup ödedikten hemen sonra iki tane yuvarladım. Mutlu oldum =)

mütemadiyenyakınaninsan

2009-03-15T15:48:00.000-07:00

....olmaktan ötürü bir yakınma içindeyim. ama velakın velhasıl, bir saat daha geçirirsem şu bilgisayarın başında, beynimdeki karıncalanmanın hiç geömeyeceğinden şüphe ediyorum.

-web analizi bitmedi bitemedi içine ettiğim firmasının, edecekleri karı bana verecekler gibi.
-oturmuş bir de advanced research için yaptığımız gözlemlerin raporunu yazma derdindeyken, içerde yükselen "t testi mi yapalım abi, yok anova yapalım, naapalım naapalım" sorularıyla gençlerin, içimin daralması katmerleniyor.
-yatmadan bir reflection yazıp göndermem lazım.
-sabah dokuzda ders var. 3 saat. istatistik.
-sonra marketing için gurup toplantısı.
-hemen arkasından hocayla toplantı.
-sonra bir araya gelip tekrar advanced research ün ödevini tamamlamak lazım.
-akabinde sunumu için slayt hazırlanacak evet.
-kulüp kurma işlemleri için mail atılacaktı millete hani noldu?
-milleten imza toplanacak yarın derste.
-artık spora gidebilmek, saunaya girebilmek, yoga yapabilmek, sartre okuyabilmek, iki şarkı kaydedip, entel ve evde kalmış kızı oynamak istiyorum şöööle geniş zamanlarda.

son olarak: niaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaayyyyyyyyyyyhhhhhhhh!!!

nusskati

2009-03-15T08:59:00.000-07:00

Özlem dalgaları esiyor efem... Derse bakmam gerektikçe arşiv deşesim, fotoğraf albümlerini alt üst edesim geliyor. Yine olmuş bu saat, "bugün proce için ne yaptın?" diye sağımdan solumdan beynimi yiyen iç sesimi bastırmak için;
-1 tatlı kaşığı
-fonda Ane Brun
-ve bir kavanoz Nusskati (ki yapacağım iş değil)

İnsanın en zayıf anları listesine, "en çok iş yapılması gerekip de canın hiç bişey yapmayı istemediği anlar" ı, çikolatadan harflerle yazmayı kendime bir borç bilirim.

işte buraya yazıyorum

2009-03-14T09:12:00.000-07:00

son 5 saat bilmem kaç dakikadır;

-chat yaptım,
-rss okudum
-biraz skype sohbeti
-yemek yedim
-sonra biraz daha blog okudum,
-bir tane sigara sardım. yarısını önce yarısını sonra içtim.
-arada stumble sonra biraz daha stumble
-bir matric albümü indirdim. bulamadığım için spotify a sinirlendim.
-hiç tanımadığım birine facebooktan mesaj attım.

-spora gitmedim
-yoga yapmadım
-temizlik yapmadım
-proceeelere bakmadım
-ispanyolca bakmadım
-uyumadım
-kitap okumadım
-makale hiç hiç okumadım

evet evet kafama sıçıyım.

çıldıriciiiiğim kuzum

2009-03-14T04:56:00.000-07:00

az önce isveççe sınavından eve girdim. kargalar bokunu yapmadan, hem de cumartesi sınac yapma fikrini ortaya atanın kafasına kafasına dışkılasınlar. şu isveççeyi öğrenmek için verdiğim mücadeleyi kendim de anlayabilmiş değilim. hayatımda iki kelam isveççe konuşacağım bir tane adam yok ki (pazarlama takım arkadaşımı saymazsak ki onunla da ingilizce iletişiyoruz majoooority den mütevellit). Hayır her kitabı açtığımda bu dili konuşan insan sayısının 9 milyon olduğu bilgisi ayyuka çıkıyor. hoş değil. ıııhh hiç hoş değil. jag vet inte för vad jag behöver tala svenska. adamlar ingilizce ne duydularsa onu almancayla karıştırıp, acayip bi şekilde yazmışlar (bkz: there /där, guest/gäst, hear/här, vs vs vs) hayır o değil de ööle yapacağınıza direk ingilizceyi alaydınız ya dil diye andavallar. sinir bastı laaaaaaan sabah sabah.

konuyla ilintisiz dip not: çok değil bir gün, saat ya da insan tarafından uyandırılmadan, sınırsız uyumak istiyor bu uyku çuvalı. neydik ne hallere düştük yarebbim. çıldıriciiğim.

gündem dışı maddeler

2009-03-01T15:53:00.000-08:00

şimdi bütün bu sıraladıklarımın arkasına, kafamı başka tarafa doğru çevirmek suretiyle görmezden geldiğim bir kaç diğer maddeyi de eklemek gerekiyor sanırım. iki tane tokatı çaktım, dedim hop, bilader bi kendine gel. anlat bakalım sırala sıkıntılarını da gözün görsün.

-okul. evet dersler. girmeyi reddettiğim araştırma teknikleri ve 4 kişiyle nereye kadar hallolacak bilemediğim creative marketing projesi. çarşamba günü bir de teee helsinborg e gidilecek firma ziyaretine. derdi sıkıntısı olmayan firmaya çözüm üretelim istiyor andavallar.

-tezle ilgili beş tane falan kitap aldımkütüphaneden, daha da bir tanesinin kapağını çevirmedim. sonra bekle ki charlotta alsın seni kanadaya falan götürsün. hayalllerrr hayalllerr.

-bütçe. sıfır görmeme çeyrek kala annemlerle yaptığım her telefon görüşmesinde "param var" diyorum hala. sırayla birbirimize borçlanarak optimum yaşam düzeyini yakalamay çalışıyoruz. an itibariyle 600 kron içerdeyim. allah beterini gösterme yarabbim. çok acı çok. şu malları satsam da 3-5 elime bişey geçse. (hesapladım hepsini satsam 100 kron para belki kazanırım. be sefilim be :D)

-bugün soyunma odasında spor çıkışı özge ye çok benzeyen bir kız gördüm. bööle aynı onun patlıcan moru aktığı zamnki pembe kafası gibi. ten rengi gözler falan. işte 5 yaş genci ve incesi. durduk yere içime oturdu. ordan sineme ilkere derken en son lise yıllarına bağlandım. bağlantıyı da yol boyu koparamadım. eve gelince de kafamdaki beyaz telleri saymaya koyuldum. 3 taneler an itibariyle. bu saçları boyamayıp öze dönme işi iyi oldu diyordum tam. her an cayabilirim.

-ergün le iki kere iletiştik bu hafta işteşliği sorgulanacak şekilde. ilkini anlayamadım. olmamış gibi davrandım. ikincisi biraz daha lodos tadında oldu. anlayamıyorum falan diyecektim sonrasında. sonra anlaşılamamaktan müzdarip insanların, anlaşılmayan hareketler yapma eğilimlerinin olduğu gibi osuruk bir genellemeyle o geceyi geçiştirdim. son zamanlarda düşünmeme yönünde sağlıklı bir kaç gün geçirebilmiş ve artık onunla ilgili rüya da görmemeye başlamışken konuşmak, beynimde anıların itinayla saklandığı ve anılar gibi kendisini de sakladığım error tuşuna bastı. blocklarken yok yere bir daha vedalaşmak zorunda kaldım içimde. gidiş geliş ayrılış bok püsür falan derken bununla 4 etti. asıl canımı sıkanın vedalaşmanın kendisi olduğunu da anlamış oldum böylelikle. hiç vedalaşmak zorunda kalmadığın, varlığı hayatında süregelen insana, er ya da geç hissettiğin şey değişiyor dönüşüyor sanırım. ama giden gidiyorsa gerçekten, yok yere onu olduğu haliyle muhafaza etme derdine düşüyor beyin. bugün değil ama bir zaman normal bir diyaloğumuzun olabileceği bilgisi bişeyleri daha kolaylaştırırdı gibi geliyor. böylelikle olmadık karelerle hatırlanan bir efsaneye dönüşmek durumunda olmazdı. herneyse. bütün bu hikayenin sonrasında bir daha ergün'le vedalaşmak zorunda kalmamayı diliyorum. bu sonuncu da ağır bir yemek üzerine içilmiş sodadan sayılsın.

-bir de artık şu kış bitsin lütfen. bokunu çıkarmanın alemi yok.

gündem maddeleri

2009-03-01T15:10:00.000-08:00

nereye ne yazayım, hangi dilde yazayım karmaşasından yazma disiplini dedikleri şeyi tamamen kaybetmiş bulunuyorum. öyle ki bir an mesela, yolda yürürken, koşarken ya da, saunada, ne biliyim derste (ama özlelikle bilgisayar erişiminin mümkün olmadığı anlarda) acayip yazasım geliyor. sonra eve gelip de binbir türlü teleşenin içine salıverince kendimi hoop kaçıyor bütün sıraladıklarım. ev, yeni evimiz, zamanın en hızlı aktığı yer oldu. insan iyi vakit geçirdiği yerde zamanın nasıl geçtiğini anlamazmış düz mantığından hareketle burda pek bir keyifli olduğumu söyleyebilirim. lakin bu keyif beraberinde olacağını beklediğim üretkenliği getirmedi. son birkaç gündür üretken(!) olmaya dair laneti bozma gayretimiz pek olumlu sonuçlar verdi ama hakkını da yemeyeyim. metin halinde yürürken dağıldığım için işte kendime düşülmüş gündem maddeleri:

-tekrar spora başladım bir kaç haftalık aradan sonra ve ödediğim halde katılmadığım sınıfların içinde hevesimi canlandıracak ki-balans derslerini yakaladım. koşmaya da devam ediyorum mütemadiyen ama söylenenin aksine hiç meditatif bulmuyorum koşu bandında harala gürele koşmayı allahın günü. 2.5 kilometreyi gördüğümde kendimi zor atıyorum banttan hatta. tek katlanılır tarafı koşu bantlarının göle doğru yerleştirilmiş olması. işte buz kütleleri, kuşlar falan. ne hoş ne hoş...

-sauna dünyanın en güzel birşeysi. bugün yayılmış gölü izlerken içerde dedim "life is beautiful".

-deniz küçük stüdyosunu tamamladı evin köşesinde. en son kayıt mikrofonunu da almasıyla alkol sonrası "neden müzik yapamıyoruuuzzz" zırıltılarım kesildi. yavaş yavaş başladık kaydetmeye. bir iş çıkar mı sonun da bilinmez ama tam şu anda 3 metre uzakta fiti fiti gitar kayıtlarını yaparken Deniz'i görmek bile şokella. Bir de bir tanesinin vokal line larını yazmaya koyuldum yanlışlıkla cranberries yaptım sanırım. ergenlikte hafızaya yaktığım bütün nameler dökülüyor efem ağzımdan durduramıyorum.

-dün ilk kez bütün arkadaşlarımız bizde toplandı. kızlarla önden zeytinyağlı sarma falan yaptık. küçük çaplı bir efsaneydi dün akşam. programdakilerle hep ayrı ayrı takılma fırsatı olmuştu ama bir araya geldiğimizde nasıl olur hiç kestiremiyordum. dışardan bakıldığında burda, bu programda neden olduklarını sorgulatacak kadar normal(!) gözüken canım insanların uygun koşullarda nasıl cacığa dönebildiğine şahit olduk. isveçe getirebildiğim kısıtlı ıvır zıvırla (poi, kazoo, güneş gözlükleri vs vs.) gaza gelen bu arkadaşları istanbuldaki evimde ağırlamak isterdim. sonucu tahmin bile edemiyorum.

-evdeki boş duvarı beyaz grafiti kağıdıyla kaplamaya ve önüne boya yığmaya karar verdik denizle. gelen giden resüm çiziktirir açılır dedik. şekiller renkler biriktikçe de bizim içimiz açılır.

-yemek yapma konusunda kendimi aştım. etli yaprak sarmasından zeytinyağlı dolmaya kadar 5.level ev hanımlarının maharetlerini sergileyebileceğim konuma gelmem için dışarda yemek yemenin insanın içinde çiçekler açtıracağı ülkeye gelmek gerekiyormuş meğer. ekmek ve pide de yapabiliyoruz an itibariyle. zeytinyağlılara can kurban.

-son bir haftadır güneş hemen her gün yüzünü gösteriyor sağolsun. ne zamandır neredeydin diye fazla sorup ürkütmek istemiyoruz. ööle sanki hep varmışçasına sevecenlikle karşıladık cümleten. biraz daha yüzümüze gülse de sahilde mangal yapsak. sucuk pişirsek. evet.

-kayak kaydığım için bütün board cu arkadaşlarımın arasında kendimi keko gibi hissetmeye başladım. bir de burdaki pisti beğenmez oldular. daha uzağıuna gidecek yerleri ağrıyor bütçemin. hatta oraya gidip ski pass alacak yerleri de ağrıyor ya iman gücü sağolsun. bir de jönköping belediyesine otobüs hizmetleri için teşekkür ederek pek tabi.. kaan borcuna karşılık colombiyalı bir herfinin boarduna el koymuş. benim boyuma göre. bir board ayakkabısı alıp boarda mı başlasam diyorum ama çok da götüm yemiyor öğrenecem diye yerlerde sürünen deniz'i gördükten sonra. demode falan demeden kayapa devam etmek lazım. bir de bizimkiler biran önce para gönderse...

-haftaya pazarda tezgahı olan bir adamla konuşup tr den getirdiğim mallar satma işini ayarlamaya çalışıcam. tez elden para kazanamazsam yeni yeni kendine gelen sosyal yaşantım elimde patlayabilir. seni seviyorum artık jönköping, allaaaasen bana yüz çevirme diyorum burdan.

-cuma günü hello saferide konserine gidebildik. para yok diye bilet alamadıydık. son dakkada denizin maaşı yatınca sevindirik olduk. şimdiye kadar hiç tecrübe etmediğim bir konser mantıkları var. bir tek ortaçgil konserlerinde görmüş idim böylesini. sanki gurubun evine misafirliğe gitmiş gibi olduk. en önden ikinci sırada ayağımızı bacağımızı uzatarak otururken hikayeler anlattılar şarkılarıyla bize. on numaraydı. bir de aradaki isveççe geyikleri anlayabilseydik... (isveççe demişken kesin kalıcam isveççe ikiden aha buraya yazıyorum. yazdım.=))

-nisan da tr de yim. trt e23 nisan ı bu sene izmir de düzenliyormuş. maksika gurubu için beni çağırdılar. düşündüm taşındım dedim neden olmasın, hem insanları görürüm, hem pratik olur, hem de mayıs kirasını çıkarırım. bir de lufthansada ucuz bilet bulunca biletleri almış bulundum. tabi tam o esnada artık ispanyolca konuşamadığımı fark edince bambaşka oldu olaylar. şimdi sabah akşam lydayı sıkıştırıp aptal aptal isoanyolca konuşmaya kasıyorum. dün gece rüyamda granada daydım ve birilerine graffitilerin olduğu duvarların nerede olduğunu tarif etmeye çalışıyordum. tam anlamıyla kan ter içinde uyandım kabus gibi. hazırlıkta falan hcoalarımız derdi ne zaman o dilde rüya görürsen öğrenmişin demektir diye. külliyen yalan bunu anlamış olduk.

-en güzel haberi de sona bırakıyorum :))) humble thumber yaptık. daha adam olmadı eyleşiyoruz ama heves körelmezse bir boka benzer tez zamanda işalla yüce rabbim amin.

en güzel not: hiç yerleşemem derken ve pis pis bakarken tipine isveç in, bugün köprüde durdum ve renklere baktım, kulağımda marching bands of manhattan vardı ve dedim bu fon müziğiyle böyle bir filmin içinde yaşadığım için mutluyum. yerleşiyorum... hollanda dan evim(!) in baharına dönmüş olacağım seneye de. altı bilinmeyenli bir denkleme değil. en nihayet altı ay sonra hoşbulduk isveç...

bad news come first

2009-02-06T16:56:00.000-08:00

For the last month, i wanted to write thousands of times about thousands of things. Even I planned for some of them very kind pictures to remember or fancy words to add. Now i need to take the note of this moment, now... It has been a looong looong time nobody, nothing, no bad news broke my heart in the way this did: Prof.Türkel Minibas has died. The beautiful one, the wise one, the one who has the capability of delivering hope via her eyes... This moment should be written here. Even if she didn't know me well or I couldn't either, she was one of these HUMAN who knows to be a HUMAN... She will be remembered...

kardan mail

2008-12-28T14:15:00.000-08:00

Ankara kadar soğuk bir yerden bir dost inbox a bir kartopu fırlattı bugün. (Ece Temelkuran yazmış..)

"Sıkıcı bir pazar. Soğuk bir pazar. Gri. Divana uzanıp battaniyeyi alıp camdan dışarı bakmak en iyisi. Yarı okur yarı okumaz, yarı uyur yarı uyumaz, siftine siftine, düşük şiddette bir sıkıcılık felci içinde yuvarlana yuvarlana...
Ne uzun bir pazar olur bu pazar, eğer düşünmeye başlarsan. Camdan gördüklerinin seni gönderdiği düşler ve fikirlerle uğraşmaya başlarsan. Başlama... Çünkü, insan hayatını görür bazen bu sıkıcı pazarlarda. Pazar günleri yapamadıklarının toplamı oluverir aniden.

Yan koltuk yolcusu
O otobüse binmeseydin o gün, gitmeseydin, bugün burada mı olacaktın? O garda, ziftli insanlar bavullarıyla karışık sana bakıyorlardı, herkes sana bakıyordu ve sen geri dönmeyeceğini düşünüyordun.
En doğrusu buydu... Otobüs geldi, bindin ve aldığın kararın ne kadar ağlamaklı, ne kadar dramatik olduğunun farkında olmayan hayat, yanına o ucuz trikosu ter kokan, şişman, çenesinde sakallar olan kadını koydu. Oysa onun peşinden gelmesini, geri dönebilmeyi, bundan sonra hep mutlu olmayı, onun hep mutsuz olmasını değil. Bir tek bunu dilemiştin. "Nen var hanım kızım?" diye sormayacak bir yan koltuk yolcusunu...
Oysa yanına oturdu o kadın ve ne yaptığını düşünemeden, doğru dürüst ağlayamadan, camdaki aksinin akan yolla akışına bakamadan bütün yolu bayağı bir sıkıntıyla geçirdin. Ve şimdi, yıllar sonrada bakınca aklında bir tek kadının çenesine bakmamaya çalışırkenki sıkıntın kaldı.
Oooof! Offffff! Dön öteki yana.

Ev bataklığı
O gün, o adamı orada affetmeseydin, zaten affedemeyeceğini kabul etseydin, bugün burada mı olacaktın? O korkunç gecede yanında değildi ve ondan sonra da olmasa da olurdu. 'Belki affederim zamanla' deyip kendini kandırmasaydın, o gece onun kucağında yatmak o kadar tatlı gelmeseydi, o uzun konuşmalardan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi, hiçbir şey olmayacakmış gibi televizyondaki bir diziyi seyretmeye başlamasaydınız, o içine battıkça ılıklaşan, ılıklaştıkça içine battığın ev gecelerinden birinde öfkenden vazgeçmeseydin...
Alsaydın çantanı çıksaydın, çat! Üşürdün biraz, ağlardın, birini arardın 'Evde misin? Müsait misin?', saçın başın yüzüne bulaşırdı yağmurda, sonra bir kaç gün acı çekerdin ve sonra bir kaç yıl daha...
Ooooof ki of! Dön beri tarafa.

Kalsaydın...
O ülkeden hiç dönmeseydin. Orada, eylemcilerle birlikte, gettolardan birinde kalsaydın. Hiç kimse olsaydın, hiç kimse olmaktan korkmasaydın, kaybolmaktan.
Akıp gitseydin. Seni merak ediverselerdi, peşinden geliverselerdi, bulamasalardı seni, ağlayıversinlerdi, ne olacaktı ki? Şimdiye kaç bin kere geçerdi öfkeleri. Herkes olup biteni unutmuş, sen yaşamış olurdun. Sanki bilmiyormuşsun gibi: Geriye bir tek hikaye kalır.
O savaşın ortasında kalsaydın, öteki şehrin meydanında. Berikinin hayatında, şurdakinin anılarında. Ne olurdu? Ne olurdu ve bu soruyu kendine daha kaç kere sorabilirsin? Daha kaç pazar kaldı geriye böyle geçirecebileceğin? Of!.. Of!.. Of!..
'Hayat yeniden kurulmaz, yakalanır'."

"i think it's all about timing. i think timing is everything"

2008-12-01T17:11:00.000-08:00

nate: stop listening to the static.
claire: what the fuck is that supposed to mean?
nate: everything in the world is like this transmission making its way across the dark...but everything; death, life, everything, it's all completely suffused with static. *makes static noise*, you know? but if you listen to the static too much it fucks you up.
claire: [pause] are you high?
nate: [pause, smiling] i am actually, yeah. i'm quite high.
claire: [smiling then laughing] you are?!

the way leads a tight sleep

2008-11-23T20:20:00.000-08:00

...should pass from two episodes and some more monologue. now everybody on earth can go to sleep...

another day with icepyramids in my baileys

2008-10-29T18:09:00.000-07:00

Because i forgot the password of our dream blog "ice pyramids in baileys" (yes i did) i am writing down here today. And why I am writing via my plain English is basically the result of another cup of baileys with some ice pyramids in it. (Second time, same feelings flying inside...) Probably I will want Rassa to read it and instead of translating later it is better to write in English now. (even i am not able to express everything via it, but it is ok i guess. we are among friends, isn't it?)
The day ended by watching "Once" and "Heima" one more time. Now in the background the soundtrack is brushing my brain. (How lovely I am torturing myself... Good on me..)
It is getting colder and colder. Not a fresh news i know, but it is important to give hints about the circumstances in order to explain the mood in a right way, right? There is gonna be a Mogwai concert in a couple of days in Stockholm. And probably, again, I won't be able to go. I became a scumbag here. Obviously... Everyday it is gettin harder and harder to get out of bed. Always this weird sadness. No no, I am denying to be called as a "hunted by Scandivain Depression". It is certainly not one of that kind of depressions when people kill themselves out of it. It is more bitter-sweet. Like my baileys with my sweet ice pyramids. Like spoiled milk. Relaxing and disturbing at the same time. I haven't lost my faith on anything yet. No, I haven't. Still I can dream of making music again. Still I can make music in my head. Still I can dream myself walking by the ocean next to Porto, my green skirt flirting with the wind... Still I can dream myself having a beer in Nevizade in İstanbul, and in peace... Someday... In peace, in my own country... Yes I can even dream peace, why not?... Still I can dream myself filled with love and have nothing to worry about to survive, to run the boat anymore... As I told: I haven't lost my faith yet.
It is bitter sweet now. Although the weather is making the city lovely, it is freezing inside of me. You see? Even the climate is bitter-sweet...
I haven't lost my faith... I am still and will be seeking for "Neverland"... Maybe after a couple of more baileys I can see it in my dream?!?
Here is the final song for today...
And in final, it is good to be able to breathe... Isn't it?

When your mind is made up...

so..
if you want something
and you call, call
then i'll come running
to fight, and i'll be at your door
when there's nothing worth running for

when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to change it
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to stop it

you see, you're just like everyone
when the shit falls all you want to do is run, away
and hide all by yourself
when you're far from me, there's nothing else

when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to change it
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point even talking
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to fight it

so, if you ever want something
and you call, call
then i'll come running.

the journey from milk to water

2008-10-25T17:49:00.000-07:00

i was alike pure white milk.
(at least that was what i used tı assume myself as)
one day i realized that
i was tired,
and even
could be called as old,
could be called as boiled water:
with no flavor,
with no color,
and in a cup with flowers
waiting to get colder...