bad news come first

For the last month, i wanted to write thousands of times about thousands of things. Even I planned for some of them very kind pictures to remember or fancy words to add. Now i need to take the note of this moment, now... It has been a looong looong time nobody, nothing, no bad news broke my heart in the way this did: Prof.Türkel Minibas has died. The beautiful one, the wise one, the one who has the capability of delivering hope via her eyes... This moment should be written here. Even if she didn't know me well or I couldn't either, she was one of these HUMAN who knows to be a HUMAN... She will be remembered...

kardan mail

Ankara kadar soğuk bir yerden bir dost inbox a bir kartopu fırlattı bugün. (Ece Temelkuran yazmış..)

"Sıkıcı bir pazar. Soğuk bir pazar. Gri. Divana uzanıp battaniyeyi alıp camdan dışarı bakmak en iyisi. Yarı okur yarı okumaz, yarı uyur yarı uyumaz, siftine siftine, düşük şiddette bir sıkıcılık felci içinde yuvarlana yuvarlana...
Ne uzun bir pazar olur bu pazar, eğer düşünmeye başlarsan. Camdan gördüklerinin seni gönderdiği düşler ve fikirlerle uğraşmaya başlarsan. Başlama... Çünkü, insan hayatını görür bazen bu sıkıcı pazarlarda. Pazar günleri yapamadıklarının toplamı oluverir aniden.

Yan koltuk yolcusu
O otobüse binmeseydin o gün, gitmeseydin, bugün burada mı olacaktın? O garda, ziftli insanlar bavullarıyla karışık sana bakıyorlardı, herkes sana bakıyordu ve sen geri dönmeyeceğini düşünüyordun.
En doğrusu buydu... Otobüs geldi, bindin ve aldığın kararın ne kadar ağlamaklı, ne kadar dramatik olduğunun farkında olmayan hayat, yanına o ucuz trikosu ter kokan, şişman, çenesinde sakallar olan kadını koydu. Oysa onun peşinden gelmesini, geri dönebilmeyi, bundan sonra hep mutlu olmayı, onun hep mutsuz olmasını değil. Bir tek bunu dilemiştin. "Nen var hanım kızım?" diye sormayacak bir yan koltuk yolcusunu...
Oysa yanına oturdu o kadın ve ne yaptığını düşünemeden, doğru dürüst ağlayamadan, camdaki aksinin akan yolla akışına bakamadan bütün yolu bayağı bir sıkıntıyla geçirdin. Ve şimdi, yıllar sonrada bakınca aklında bir tek kadının çenesine bakmamaya çalışırkenki sıkıntın kaldı.
Oooof! Offffff! Dön öteki yana.

Ev bataklığı
O gün, o adamı orada affetmeseydin, zaten affedemeyeceğini kabul etseydin, bugün burada mı olacaktın? O korkunç gecede yanında değildi ve ondan sonra da olmasa da olurdu. 'Belki affederim zamanla' deyip kendini kandırmasaydın, o gece onun kucağında yatmak o kadar tatlı gelmeseydi, o uzun konuşmalardan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi, hiçbir şey olmayacakmış gibi televizyondaki bir diziyi seyretmeye başlamasaydınız, o içine battıkça ılıklaşan, ılıklaştıkça içine battığın ev gecelerinden birinde öfkenden vazgeçmeseydin...
Alsaydın çantanı çıksaydın, çat! Üşürdün biraz, ağlardın, birini arardın 'Evde misin? Müsait misin?', saçın başın yüzüne bulaşırdı yağmurda, sonra bir kaç gün acı çekerdin ve sonra bir kaç yıl daha...
Ooooof ki of! Dön beri tarafa.

Kalsaydın...
O ülkeden hiç dönmeseydin. Orada, eylemcilerle birlikte, gettolardan birinde kalsaydın. Hiç kimse olsaydın, hiç kimse olmaktan korkmasaydın, kaybolmaktan.
Akıp gitseydin. Seni merak ediverselerdi, peşinden geliverselerdi, bulamasalardı seni, ağlayıversinlerdi, ne olacaktı ki? Şimdiye kaç bin kere geçerdi öfkeleri. Herkes olup biteni unutmuş, sen yaşamış olurdun. Sanki bilmiyormuşsun gibi: Geriye bir tek hikaye kalır.
O savaşın ortasında kalsaydın, öteki şehrin meydanında. Berikinin hayatında, şurdakinin anılarında. Ne olurdu? Ne olurdu ve bu soruyu kendine daha kaç kere sorabilirsin? Daha kaç pazar kaldı geriye böyle geçirecebileceğin? Of!.. Of!.. Of!..
'Hayat yeniden kurulmaz, yakalanır'."

"i think it's all about timing. i think timing is everything"

nate: stop listening to the static.
claire: what the fuck is that supposed to mean?
nate: everything in the world is like this transmission making its way across the dark...but everything; death, life, everything, it's all completely suffused with static. *makes static noise*, you know? but if you listen to the static too much it fucks you up.
claire: [pause] are you high?
nate: [pause, smiling] i am actually, yeah. i'm quite high.
claire: [smiling then laughing] you are?!

the way leads a tight sleep

...should pass from two episodes and some more monologue. now everybody on earth can go to sleep...

another day with icepyramids in my baileys

Because i forgot the password of our dream blog "ice pyramids in baileys" (yes i did) i am writing down here today. And why I am writing via my plain English is basically the result of another cup of baileys with some ice pyramids in it. (Second time, same feelings flying inside...) Probably I will want Rassa to read it and instead of translating later it is better to write in English now. (even i am not able to express everything via it, but it is ok i guess. we are among friends, isn't it?)
The day ended by watching "Once" and "Heima" one more time. Now in the background the soundtrack is brushing my brain. (How lovely I am torturing myself... Good on me..)
It is getting colder and colder. Not a fresh news i know, but it is important to give hints about the circumstances in order to explain the mood in a right way, right? There is gonna be a Mogwai concert in a couple of days in Stockholm. And probably, again, I won't be able to go. I became a scumbag here. Obviously... Everyday it is gettin harder and harder to get out of bed. Always this weird sadness. No no, I am denying to be called as a "hunted by Scandivain Depression". It is certainly not one of that kind of depressions when people kill themselves out of it. It is more bitter-sweet. Like my baileys with my sweet ice pyramids. Like spoiled milk. Relaxing and disturbing at the same time. I haven't lost my faith on anything yet. No, I haven't. Still I can dream of making music again. Still I can make music in my head. Still I can dream myself walking by the ocean next to Porto, my green skirt flirting with the wind... Still I can dream myself having a beer in Nevizade in İstanbul, and in peace... Someday... In peace, in my own country... Yes I can even dream peace, why not?... Still I can dream myself filled with love and have nothing to worry about to survive, to run the boat anymore... As I told: I haven't lost my faith yet.
It is bitter sweet now. Although the weather is making the city lovely, it is freezing inside of me. You see? Even the climate is bitter-sweet...
I haven't lost my faith... I am still and will be seeking for "Neverland"... Maybe after a couple of more baileys I can see it in my dream?!?
Here is the final song for today...
And in final, it is good to be able to breathe... Isn't it?




When your mind is made up...

so..
if you want something
and you call, call
then i'll come running
to fight, and i'll be at your door
when there's nothing worth running for

when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to change it
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to stop it

you see, you're just like everyone
when the shit falls all you want to do is run, away
and hide all by yourself
when you're far from me, there's nothing else

when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to change it
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point even talking
when your mind's made up
when your mind's made up
there's no point trying to fight it

so, if you ever want something
and you call, call
then i'll come running.

the journey from milk to water

i was alike pure white milk.
(at least that was what i used tı assume myself as)
one day i realized that
i was tired,
and even
could be called as old,
could be called as boiled water:
with no flavor,
with no color,
and in a cup with flowers
waiting to get colder...

bir troll üm bir de ikinci el sallanan sandalyem var artık... sallanan sandalyem minicik... minik bir teyzenin sallanan sandalyesi olduğunu düşünüyorum...